عجيب اين است كه: بسيارى از اهل تسنن معتقدند: خداوند اگر در اين جهان ديده نشود در عالم قيامت ديده مى‌شود! و به نوشته تفسير «المنار»: هذا مَذاهِبُ أَهْلِ السُّنَّةِ وَ الْعِلْمِ بِالْحَدِيْثِ: «اين عقيده اهل سنت و دانشمندان علم حديث است». «١»
و عجيب‌تر اين كه: حتى محققان معاصر و به اصطلاح روشنفكران آنها نيز تمايل به اين موضوع نشان مى‌دهند، و حتى گاهى سرسختانه روى آن ايستادگى مى‌كنند!
در حالى كه بطلان اين عقيده به حدّى روشن است كه نياز به بحث ندارد؛ زيرا دنيا و آخرت (با توجه به معاد جسمانى) هيچ تفاوتى در اين مسأله نخواهد داشت.
آيا خداوند كه وجودى مافوق مادّه است در قيامت تبديل به يك وجود مادّى مى‌شود و از آن مقام نامحدود به محدوديت خواهد گرائيد؟
آيا او در آن روز تبديل به جسم و يا عوارض جسم مى‌شود؟
و آيا دلائل عقلى بر عدم امكان رؤيت خدا هيچ گونه تفاوتى ميان دنيا و آخرت مى‌گذارد؟ با اين كه داورى عقل در اين زمينه تغييرناپذير است.
و اين عذر، كه بعضى از آنها آورده‌اند كه: ممكن است در جهان ديگر انسان درك و ديد ديگرى پيدا كند، عذرى است كاملًا غير موجّه؛ زيرا:
اگر منظور از اين درك و ديد، درك و ديد فكرى و عقلانى است، كه در اين جهان نيز وجود دارد، و ما با چشم دل و نيروى عقل، جمال خدا را مشاهده مى‌كنيم.
و اگر منظور، چيزى است كه با آن جسم را مى‌توان ديد، چنين چيزى در