تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٦
بىخبرى و كرى و كورى در برابر حقايق، جنبه عمومى نداشت، بلكه همواره اقليت صالحى در ميان آنها وجود داشت.
و اين دليل روشنى است كه جملات قرآن به يهود به هيچ وجه جنبه نژادى و طايفهاى ندارد بلكه صرفاً متوجه اعمال آنها است.
آيا تكرار جمله «عَمُوا وَ صَمُّوا» جنبه كلى و تأكيد دارد؟ و يا اشاره به دو واقعه مختلف است؟
بعضى از مفسران عقيده دارند اين دو جمله اشاره به دو سرگذشت مختلف مىباشد كه براى بنىاسرائيل واقع شد:
يكى به هنگام حمله مردم «بابل»؛
و ديگر به هنگام حمله «ايرانيان» و «روميان»، كه قرآن در آغاز سوره «بنىاسرائيل» اشاره كوتاهى به آن كرده است.
اين احتمال نيز وجود دارد كه آنها مكرراً، گرفتار اين حالت شدند و نتايج شوم كارهاى خود را كه مىديدند توبه مىكردند و باز هم توبه را مىشكستند، نه اين كه فقط دو بار تكرار شده باشد.
و در پايان آيه، با يك جمله كوتاه و پر معنى مىفرمايد: «خداوند هيچ گاه از اعمال آنها غافل نبوده و تمام كارهائى را كه انجام مىدهند مىبيند» «وَ اللَّهُ بَصيرٌ بِما يَعْمَلُونَ».
***