تربيت او غافل نگردد، عظمت و رحمت خود را كاملًا نشان داده است.
ضمناً نبايد از جمله فوق، اين توهّم پيدا شود كه: «حوا» مادر نخستين ما، از «آدم» آفريده شده است- آن چنان كه در «تورات» در فصل دوم، شماره ٢٢ تا ٢٤ از سِفر تكوين آمده است- بلكه چون «آدم و حوا» طبق روايات اسلامى، هر دو از يك خاك آفريده شده‌اند و هر دو يك جنس و يك نوع مى‌باشند، كلمه نفس واحده به آنها گفته شده است، در آغاز سوره «نساء» در اين باره بحث كرده‌ايم. «١»
سپس مى‌فرمايد: «جمعى از افراد بشر مستقر هستند و جمعى مستودع» «فَمُسْتَقَرٌّ وَ مُسْتَوْدَعٌ».
«مُسْتَقَرّ» در اصل، از ماده «قُرّ» (بر وزن حُرّ) به معنى سرما است و از آنجا كه سرماى شديد هوا، انسان و موجودات ديگر را خانه‌نشين مى‌كند، اين كلمه به معنى سكون و توقف و قرار گرفتن آمده است، و مستقر به معنى ثابت و پايدار مى‌آيد.
«مُسْتَوْدَع» از ماده «وَدْع» (بر وزن منع) به معنى ترك كردن است و از آنجا كه امور ناپايدار محل خود را به زودى ترك مى‌گويند، اين كلمه به معنى ناپايدار نيز به كار مى‌رود، و «وديعه» را از اين نظر «وديعه» مى‌گويند كه بايد محل خود را ترك گويد و به دست صاحب اصلى باز گردد.
از مجموع آنچه گفته شد چنين نتيجه مى‌گيريم: آيه فوق مى‌گويد: بعضى از انسان‌ها پايدارند و بعضى ناپايدار.
در اين كه: منظور از اين دو تعبير، در اينجا چيست؟ در ميان مفسران گفتگوى زيادى ديده مى‌شود، ولى از ميان آنها چند تفسير كه در عين حال