تفسير:
باران، مادر نعمت‌ها
در اين آيات نيز دلائل توحيد و خداشناسى تعقيب شده است؛ زيرا قرآن براى اين هدف:
گاهى انسان را در آفاق و جهان‌هاى دوردست، سير مى‌دهد،
و گاهى او را به سير در درون وجود خويش دعوت مى‌نمايد و آيات و نشانه‌هاى پروردگار را در جسم و جان خودش براى او شرح مى‌دهد، تا خدا را در همه جا و در همه چيز ببيند.
نخست مى‌فرمايد: «او كسى است كه شما را از يك انسان آفريد» «وَ هُوَ الَّذي أَنْشَأَكُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ».
يعنى شما با اين همه چهره‌هاى گوناگون، ذوق‌ها و افكار متفاوت، و تنوع وسيع در تمام جنبه‌هاى وجودى، همه از يك فرد آفريده شده‌ايد، و اين نهايت عظمت خالق و آفريدگار را مى‌رساند كه چگونه از يك مبدأ اين همه چهره‌هاى متفاوت آفريده است؟
قابل توجه اين كه: در اين جمله، از «خلقت» انسان تعبير به «انشاء» شده است.
اين كلمه چنان كه از متون لغت استفاده مى‌شود به معنى ايجاد و ابداع آميخته با تربيت و پرورش است.
يعنى نه تنها خداوند شما را بدون هيچ سابقه آفريد، كه تربيت و پرورش شما را نيز بر عهده گرفت، و مسلّم است كه اگر آفريننده، چيزى را بيافريند، سپس او را رها سازد، زياد قدرت‌نمائى نكرده.
اما اگر همواره او را تحت حمايت خويش قرار دهد و لحظه‌اى از پرورش و