تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤١
٩٥ إِنَّ اللَّهَ فالِقُ الْحَبِّ وَ النَّوى يُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَ مُخْرِجُ الْمَيِّتِ مِنَ الْحَيِّ ذلِكُمُ اللَّهُ فَأَنَّى تُؤْفَكُونَ
٩٦ فالِقُ الإِصْباحِ وَ جَعَلَ اللَّيْلَ سَكَناً وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ حُسْباناً ذلِكَ تَقْديرُ الْعَزيزِ الْعَليمِ
ترجمه:
٩٥- خداوند، شكافنده دانه و هسته است؛ زنده را از مرده خارج مىسازد، و مرده را از زنده بيرون مىآورد؛ اين است خداى شما! پس چگونه از حق منحرف مىشويد؟!
٩٦- او شكافنده صبح است؛ و شب را مايه آرامش، و خورشيد و ماه را وسيله حساب قرار داده است؛ اين، اندازهگيرى خداوند تواناى داناست!
تفسير:
شكافنده صبح
بار ديگر روى سخن را به مشركان كرده و دلائل توحيد را در ضمن عبارات جالب و نمونههاى زندهاى از اسرار كائنات و نظام آفرينش و شگفتىهاى خلقت، شرح مىدهد.
در آيه اول، به سه قسمت از اين شگفتىها كه در زمين است اشاره شده و در آيه دوم به سه قسمت از پديدههاى آسمانى.
نخست مىفرمايد: «خداوند شكافنده دانه و هسته است» «إِنَّ اللَّهَ فالِقُ الْحَبِّ وَ النَّوى».