الَّذي بَيْنَ يَدَيْهِ».
منظور از اين كه: قرآن كتب مقدسه پيشين را تصديق مى‌كند آن است كه تمام نشانه‌هائى كه در آنها آمده است، بر آن تطبيق مى‌نمايد.
و به اين ترتيب، دو نشانه بر حقانيت قرآن در دو جمله گذشته بيان گرديده:
يكى وجود نشانه‌هائى كه در كتب پيشين از آن خبر داده شده.
و ديگر محتواى خود قرآن كه هر گونه خير و بركت و وسيله سعادت در آن آمده است.
بنابراين، هم از نظر محتوا و هم از نظر اسناد و مدارك تاريخى نشانه‌هاى حقانيت در آن آشكار است.
سپس، هدف نزول قرآن را چنين توضيح مى‌دهد: آن را فرستاديم «تا امّ القرى (مكّه) و تمام آنها كه در گرد آن هستند را، انذار كنى و به مسئوليت‌ها و وظائفشان آگاه سازى»! «وَ لِتُنْذِرَ أُمَّ الْقُرى‌ وَ مَنْ حَوْلَها». «١»
و از آنجا كه «انذار» يعنى توجه دادن به مسئوليت‌ها و ترساندن از ترك وظائف، مهم‌ترين برنامه قرآن، مخصوصاً در برابر اشخاص سركش و طغيانگر است تنها به اين قسمت اشاره شده است.
و در پايان آيه به دو وظيفه مهم اشاره مى‌كند، يكى ايمان به آخرت و به قرآن و ديگرى مواظبت بر نماز، مى‌فرمايد:
«كسانى كه به روز رستاخيز، حساب و پاداش اعمال ايمان دارند به اين كتاب ايمان خواهند آورد و مراقب نمازهاى خود خواهند بود» «وَ الَّذينَ يُؤْمِنُونَ بِالآخِرَةِ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَ هُمْ عَلى‌ صَلاتِهِمْ يُحافِظُونَ».
***