ولى هنگامى كه احكامى به جمعى اسناد داده مى‌شود، لزومى ندارد كه همه افراد آن جمع، داراى تمام آن احكام باشند، بلكه ممكن است بعضى از آنها فقط داراى بعضى از آن احكام باشند و لذا موضوع كتاب آسمانى كه تنها براى عده‌اى از انبياى نامبرده وجود داشته، مشكلى براى ما در فهم آيه فوق ايجاد نمى‌كند.
سپس مى‌فرمايد: «اگر اين جمعيت، يعنى مشركان و اهل مكّه و مانند آنها، اين حقايق را نپذيرند، دعوت تو بدون پاسخ نمى‌ماند؛ زيرا ما جمعيتى را مأموريت داده‌ايم كه نه تنها آن را بپذيرند بلكه آن را محافظت و نگهبانى كنند، جمعيتى كه در راه كفر گام بر نمى‌دارند و در برابر حق تسليمند» «فَإِنْ يَكْفُرْ بِها هؤُلاءِ فَقَدْ وَكَّلْنا بِها قَوْماً لَيْسُوا بِها بِكافِرينَ».
در تفسير «المنار» و تفسير «روح المعانى» از بعضى از مفسران نقل شده كه منظور از اين جمعيت، ايرانيان هستند، «١» كه به زودى اسلام را پذيرفتند و در پيشرفت آن با تمام قوا كوشيدند و دانشمندان آنها در فنون مختلف اسلامى كتاب‌هاى فراوان تأليف كردند. «٢»
***
در آخرين آيه، برنامه اين پيامبران بزرگ را يك سرمشق عالى هدايت به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله معرفى كرده، مى‌فرمايد: «اينها كسانى هستند كه مشمول هدايت الهى شده‌اند، بنابراين، به هدايت آنها اقتدا كن» «أُولئِكَ الَّذينَ هَدَى اللَّهُ فَبِهُداهُمُ