مى‌فرمايد: «و اسماعيل و اليسع و يونس و لوط و هر كدام را بر مردم عصر خود برترى بخشيديم» «وَ إِسْماعيلَ وَ الْيَسَعَ وَ يُونُسَ وَ لُوطاً وَ كُلًّا فَضَّلْنا عَلَى الْعالَمينَ».
در اين كه «اليسع» چگونه نامى است و اشاره به كدام يك از پيامبران است در ميان مفسران و ادباى عرب گفتگو است:
بعضى آن را يك نام «عبرى» مى‌دانند كه در اصل «يوشع» بوده، سپس الف و لام به آن داخل شده و «شين» تبديل به «سين» گرديده است.
و بعضى معتقدند يك اسم عربى است كه از «يسع» (فعل مضارع از ماده وسعت) گرفته شده است.
اين احتمال را نيز داده‌اند كه به همين صورت نام يكى از انبياى پيشين بوده است و در هر حال از پيامبرانى است كه از نسل ابراهيم عليه السلام مى‌باشند.
***
در آخرين آيه اين بخش، يك اشاره كلّى به پدران، فرزندان و برادران صالح پيامبران نامبرده كه به طور تفصيل اسم آنها در اينجا نيامده است كرده، مى‌فرمايد:
«از ميان پدران آنها و فرزندانشان و برادرانشان، افرادى را فضيلت داديم و برگزيديم و به راه راست هدايت كرديم» «وَ مِنْ آبائِهِمْ وَ ذُرِّيَّاتِهِمْ وَ إِخْوانِهِمْ وَ اجْتَبَيْناهُمْ وَ هَدَيْناهُمْ إِلى‌ صِراطٍ مُسْتَقيمٍ».
***
نكته‌ها:
١- فرزندان پيامبر
در آيات فوق، عيسى عليه السلام از فرزندان ابراهيم عليه السلام (و به احتمالى از فرزندان نوح عليه السلام) شمرده شده، با اين كه: مى‌دانيم تنها از طرف مادر به آنها مربوط مى‌شود، و اين دليل بر آن است كه سلسله نسب از طرف پدر و مادر به طور يكسان پيش مى‌رود و به همين دليل، نوه‌هاى پسرى و دخترى هر دو ذرّيّه و