وَ مُوسى‌ وَ هارُونَ».
با توجه به اين كه ابراهيم عليه السلام خود از ذريه نوح عليه السلام است، طبعاً اين پيامبران از ذريه او نيز به شمار مى‌آيند.
سپس با اين جمله كه: «اين چنين نيكوكاران را پاداش مى‌دهيم» «وَ كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنينَ» روشن مى‌كند كه مقام و موقعيت آنها در پرتو اعمال و كردار آنها بوده است.
در اين كه ضمير مِنْ ذُرِّيَّتِهِ: «از دودمان او» به چه كسى بر مى‌گردد؟ به ابراهيم يا نوح؟
در ميان مفسران گفتگوى زيادى است.
ولى غالب مفسران آن را به ابراهيم عليه السلام باز گردانيده‌اند و ظاهراً نبايد ترديد داشت كه مرجع ضمير ابراهيم عليه السلام است؛ چرا كه بحث آيه درباره مواهب خدا نسبت به ابراهيم عليه السلام مى‌باشد، نه درباره نوح پيغمبر.
به علاوه از روايات متعددى كه بعداً نقل خواهيم كرد، اين موضوع نيز استفاده مى‌شود.
تنها مطلبى كه سبب شده، بعضى از مفسران ضمير را به نوح عليه السلام باز گردانند ذكر نام «يونس» و «لوط» در آيات بعد است؛ زيرا مشهور در تواريخ آن است كه «يونس» از فرزندان ابراهيم عليه السلام نبوده، و «لوط» هم برادرزاده يا خواهرزاده ابراهيم عليه السلام است.
ولى در مورد «يونس»، مورخان اتفاق نظر ندارند.
بعضى او را از دودمان ابراهيم عليه السلام دانسته‌اند. «١»