٧٨- و هنگامى كه خورشيد را ديد (كه سينه افق را) مى‌شكافت، گفت: «اين خداى من است؟ اين (كه از همه) بزرگ‌تر است»! اما هنگامى كه غروب كرد، گفت: «اى قوم! من از شريك‌هائى كه شما (براى خدا) مى‌سازيد، بيزارم!
٧٩- من روى خود را به سوى كسى كردم كه آسمان‌ها و زمين را آفريده؛ من در ايمان خود خالصم؛ و از مشركان نيستم»!
تفسير:
دلائل توحيد در آسمان‌ها
در تعقيب نكوهشى كه ابراهيم عليه السلام از بت‌ها داشت، و دعوتى كه از «آزر» براى ترك بت‌پرستى نمود، در اين آيات، خداوند به مبارزات منطقى ابراهيم عليه السلام با گروه‌هاى مختلف بت‌پرستان اشاره كرده، چگونگى پى بردن او به اصل توحيد، از طريق استدلالات روشن عقلى را شرح مى‌دهد.
مى‌فرمايد: همان طور كه ابراهيم را از زيان‌هاى بت‌پرستى آگاه ساختيم «همچنين مالكيت مطلقه و تسلط پروردگار را بر تمام آسمان و زمين به او نشان داديم» «وَ كَذلِكَ نُري إِبْراهيمَ مَلَكُوتَ السَّماواتِ وَ الأَرْضِ». «١»
«مَلَكُوت» در اصل، از ريشه «مُلك» (بر وزن حكم) به معنى «حكومت و مالكيت» است، و «و» و «ت» براى تأكيد و مبالغه به آن اضافه شده.
بنابراين، منظور از آن در اينجا حكومت مطلقه خداوند بر سراسر عالم هستى است.
اين آيه، گويا اجمالى از تفصيلى است كه در آيات بعد، درباره مشاهده