٧٠ وَ ذَرِ الَّذينَ اتَّخَذُوا دينَهُمْ لَعِباً وَ لَهْواً وَ غَرَّتْهُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا وَ ذَكِّرْ بِهِ أَنْ تُبْسَلَ نَفْسٌ بِما كَسَبَتْ لَيْسَ لَها مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِيٌّ وَ لا شَفيعٌ وَ إِنْ تَعْدِلْ كُلَّ عَدْلٍ لا يُؤْخَذْ مِنْها أُولئِكَ الَّذينَ أُبْسِلُوا بِما كَسَبُوا لَهُمْ شَرابٌ مِنْ حَميمٍ وَ عَذابٌ أَليمٌ بِما كانُوا يَكْفُرُونَ
ترجمه:
٧٠- و رها كن كسانى را كه آئين خود را به بازى و سرگرمى گرفتند، و زندگى دنيا، آنها را مغرور ساخته؛ و با اين (قرآن)، به آنها يادآورى نما، تا گرفتار (عواقب شوم) اعمال خود نشوند! (و در قيامت) جز خدا، نه ياورى دارند، و نه شفاعت كننده‌اى! و (چنين كسى) هر گونه عوضى بپردازد، از او پذيرفته نخواهد شد، آنها كسانى هستند كه گرفتار اعمالى شده‌اند كه خود انجام داده‌اند؛ نوشابه‌اى از آب سوزان براى آنهاست؛ و عذاب دردناكى، به خاطر اين كه كفر مى‌ورزيدند (و آيات الهى را انكار مى‌كردند).
تفسير:
آنها كه دين خود را به بازى گرفته‌اند
اين آيه، در حقيقت بحث آيه قبل را تكميل مى‌كند و به پيامبر صلى الله عليه و آله چنين دستور مى‌دهد: «از كسانى كه دين و آئين خود را به شوخى گرفته‌اند، يك مشت بازى و سرگرمى را به حساب دين مى‌گذارند و زندگى دنيا و امكانات مادّى آنها را مغرور ساخته، اعراض كن و آنها را به حال خود واگذار» «وَ ذَرِ الَّذينَ اتَّخَذُوا دينَهُمْ لَعِباً وَ لَهْواً وَ غَرَّتْهُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا».