بنابراين سرچشمه بت‌پرستى چيزى جز تقليد كوركورانه و پيروى از خرافات و هواپرستى نيست.
و در آخرين جمله، براى تأكيد بيشتر مى‌گويد: من اگر چنين كارى كنم «مسلّماً گمراه شده‌ام و از هدايت‌يافتگان نخواهم بود» «قَدْ ضَلَلْتُ إِذاً وَ ما أَنَا مِنَ الْمُهْتَدينَ».
***
در آيه بعد، پاسخ ديگرى به آنها مى‌دهد و آن اين كه: «بگو: من بيّنه و دليل روشنى از طرف پروردگارم دارم اگر چه شما آن را نپذيرفته و تكذيب كرده‌ايد» «قُلْ إِنِّي عَلى‌ بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّي وَ كَذَّبْتُمْ بِهِ».
«بَيِّنَة» در اصل، به چيزى مى‌گويند كه ميان دو شى‌ء فاصله و جدائى مى‌افكند به گونه‌اى كه ديگر هيچ گونه اتصال و آميزش با هم نداشته باشند، سپس به دليل روشن و آشكار نيز گفته شده، از اين نظر كه حق و باطل را كاملًا از هم جدا مى‌كند.
در اصطلاح فقهى اگر چه «بيّنة» به شهادت دو نفر عادل گفته مى‌شود ولى معنى لغوى آن كاملًا وسيع است و شهادت دو عادل يكى از مصداق‌هاى آن مى‌باشد.
و اگر به معجزات «بيّنة» گفته مى‌شود، باز از همين نظر است كه حق را از باطل جدا مى‌كند و اگر به آيات و احكام الهى «بيّنة» گفته مى‌شود باز به عنوان مصداق اين معنى وسيع است.
خلاصه، در اين آيه نيز پيامبر صلى الله عليه و آله مأمور است روى اين نكته تكيه كند كه:
مدرك من در مسأله خداپرستى و مبارزه با بت، كاملًا روشن و آشكار مى‌باشد و انكار و تكذيب شما چيزى از اهميت آن نمى‌كاهد.