كسى در برابر گناه خود مسئول است، اما چون از روى عداوت و دشمنى نبوده، سعى و كوشش مى‌كند اصلاح و جبران كند.
در حقيقت آيه فوق به پيامبر صلى الله عليه و آله دستور مى‌دهد: هيچ فرد با ايمانى را از هر طبقه و نژاد و در هر شرائطى بوده باشد، نه تنها از خود نراند، كه آغوش خويش را يكسان به روى همه بگشايد، حتى اگر كسانى آلوده به گناهان زياد باشند، آنها را نيز بپذيرد و اصلاح كند.
***
و در آيه بعد، براى تأكيد مطلب مى‌فرمايد: «ما آيات، نشانه‌ها و دستورات خود را اين چنين روشن و مشخص مى‌كنيم، تا هم راه حق‌جويان و مطيعان آشكار گردد و هم راه گنه‌كاران لجوج و دشمنان حق» «وَ كَذلِكَ نُفَصِّلُ الآياتِ وَ لِتَسْتَبينَ سَبيلُ الْمُجْرِمينَ». «١»
روشن است: منظور از مجرم، در آيه فوق هر گناهكارى نيست؛ زيرا پيامبر صلى الله عليه و آله در اين آيه مأموريت پيدا مى‌كند گناهكاران را در صورتى كه به سوى او بيايند هر چند اعمال خلافى از روى نادانى انجام داده باشند، بپذيرد.
بنابراين، منظور از مجرم، همان گناهكاران لجوج و سرسختى هستند كه با هيچ وسيله تسليم حق نمى‌شوند.
يعنى بعد از اين دعوت عمومى و همگانى به سوى حق- حتى دعوت از گناهكارانى كه از كار خود پشيمانند- راه و رسم مجرمان لجوج و غير قابل انعطاف كاملًا شناخته خواهد شد.
***