فَتَكُونَ مِنَ الظَّالِمينَ».
در اين كه: منظور از «حساب» در اينجا چه حسابى است؟ در ميان مفسران گفتگو است.
بعضى احتمال داده‌اند: منظور از «حساب»، حساب روزى آنها است، يعنى اگر دست آنها از مال و ثروت تهى است بارى بر دوش تو نمى‌گذارند؛ زيرا حساب روزى آنها با خدا است.
همان گونه كه تو نيز بار زندگى خود را بر دوش آنها نمى‌گذارى و حساب روزى تو با آنها نيست.
ولى با توجه به بيانى كه خواهيم كرد، اين احتمال بعيد به نظر مى‌رسد.
بلكه ظاهر اين است كه: منظور از «حساب»، حساب اعمال است- همان طور كه بسيارى از مفسران گفته‌اند-
اما اين كه چگونه خداوند مى‌فرمايد: حساب اعمال آنها بر تو نيست، در حالى كه آنها عمل بدى نداشته‌اند- تا ذكر چنين جمله‌اى لازم باشد؟-
اين به خاطر آن است كه: مشركان ياران فقير پيامبر صلى الله عليه و آله را به واسطه نداشتن مال و ثروت متهم به دورى از خدا مى‌كردند كه: اگر اعمال آنها در پيشگاه خدا مورد قبول بود؛ چرا آنها را از نظر زندگى، مرفّه قرار نداده است؟
به علاوه آنها را متهم مى‌كردند كه ايمانشان شايد به خاطر تأمين زندگى و رسيدن به آب و نان بوده است.
قرآن پاسخ مى‌دهد: به فرض اين كه: آنها چنين بوده باشند، ولى حسابشان با خدا است، همين اندازه كه ايمان آورده‌اند و در صف مسلمين قرار گرفته‌اند، به هيچ قيمتى نبايد رانده شوند، و به اين ترتيب، جلو بهانه‌جوئى‌هاى اشراف قريش را مى‌گيرد.