٥١ وَ أَنْذِرْ بِهِ الَّذينَ يَخافُونَ أَنْ يُحْشَرُوا إِلى‌ رَبِّهِمْ لَيْسَ لَهُمْ مِنْ دُونِهِ وَلِيٌّ وَ لا شَفيعٌ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ
ترجمه:
٥١- و به وسيله آن (قرآن)، كسانى را كه از روز حشر و رستاخيز مى‌ترسند، بيم ده! (روزى كه در آن،) ياور و سرپرست و شفاعت كننده‌اى جز او (خدا) ندارند؛ شايد پرهيزگارى پيشه كنند!
تفسير:
انذار كسانى كه آماده پذيرشند
در پايان آيه گذشته فرمود: «نابينا و بينا يكسان نيستند»، و به دنبال آن در اين آيه به پيامبر صلى الله عليه و آله دستور مى‌دهد: «به وسيله قرآن كسانى را انذار و بيدار كن كه از روز رستاخيز بيم دارند»، يعنى تا اين اندازه چشم قلب آنها گشوده است كه احتمال مى‌دهند حساب و كتابى در كار باشد، و در پرتو اين احتمال، و ترس از مسئوليت، آمادگى براى پذيرش يافته‌اند، مى‌فرمايد: «به وسيله وحى و قرآن كسانى را كه از محشور شدن در حضور پروردگارشان بيم دارند انذار كن»! «وَ أَنْذِرْ بِهِ الَّذينَ يَخافُونَ أَنْ يُحْشَرُوا إِلى‌ رَبِّهِمْ».
شايد كراراً گفته‌ايم كه: تنها وجود يك رهبر لايق و برنامه‌هاى جامع تربيتى براى هدايت افراد كافى نيست، بلكه يك نوع آمادگى در خود افراد نيز لازم است همان طور كه نور آفتاب به تنهائى براى يافتن راه از چاه كفايت نمى‌كند بلكه چشم بينا هم لازم دارد، و نيز بذر مستعد و آماده مادام كه زمينِ آماده و مستعدى