مطالب آن در فصول و ابواب معينى دسته‌بندى شده باشد، بلكه طبق نيازها و حوادث مختلف و رويدادها نازل گرديده است.
لذا مشاهده مى‌كنيم قرآن گاه در حالى كه درباره يكى از غزوات بحث مى‌كند، سخن يك حكم فرعى را به ميان مى‌آورد، و در حالى كه درباره يهود و نصارى سخن مى‌فرمايد، روى سخن را به مسلمانان كرده و يكى از دستورهاى اسلامى را براى آنها بازگو مى‌كند (براى توضيح بيشتر مجدداً به بحثى كه در آغاز تفسير آيه داشتيم مراجعه فرمائيد).
عجيب اين كه: بعضى از متعصبان اصرار دارند بگويند: اين آيه در آغاز بعثت نازل شده است، با اين كه سوره «مائده» در اواخر عمر پيامبر صلى الله عليه و آله نازل شده.
و اگر بگويند: اين يك آيه در «مكّه» در آغاز بعثت نازل شده و سپس به تناسب در لابلاى آيات اين سوره قرار داده شده، مى‌گوئيم: اين درست ضد آن است كه شما آن را مى‌جوئيد و مى‌طلبيد؛ زيرا مى‌دانيم: پيامبر صلى الله عليه و آله در آغاز بعثت نه مبارزه با يهود داشت و نه با نصارى، بنابراين پيوند اين آيه و آيات قبل و بعد بريده خواهد شد (دقت كنيد).
اينها همه نشان مى‌دهد كه: اين آيه در معرض وزش طوفان تعصب قرار گرفته، و به همين دليل، احتمالاتى در آن مطرح مى‌شود كه در آيات مشابه آن به هيچ وجه از آن سخنى نيست، هر يك مى‌كوشد با بهانه و يا دستاويز بى‌اساسى آن را از مسيرش منحرف سازد!
ج- آيا اين حديث در همه كتب صحاح نقل شده؟!
بعضى مى‌گويند: چگونه مى‌توانيم اين حديث را بپذيريم، در حالى كه «بخارى» و «مسلم» آن را در دو كتاب خود نقل نكرده‌اند.