سپس در آخرين آيه توجه مى‌دهد: اما «كسانى كه آيات ما را تكذيب كنند در برابر اين فسق و نافرمانى گرفتار مجازات الهى خواهند شد» «وَ الَّذينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا يَمَسُّهُمُ الْعَذابُ بِما كانُوا يَفْسُقُونَ».
قابل توجه اين كه: در مورد مجازات تكذيب‌كنندگان آيات خدا، تعبير به «يَمَسُّهُمُ الْعَذابُ» شده است، يعنى «عذاب پروردگار آنها را لمس مى‌كند» گويا مجازات همه جا به دنبال آنها مى‌گردد و سپس به بدترين وجهى آنها را فرا مى‌گيرد.
ذكر اين نكته نيز لازم است كه: «فسق» معنى وسيعى دارد، و هر گونه نافرمانى و خروج از راه و رسم بندگى خدا- حتى كفر- را شامل مى‌شود و منظور از آن در آيه فوق نيز همين معنى است.
بنابراين، محلى براى بحث‌هائى كه «فخر رازى» و ديگر مفسران در اينجا درباره فسق كرده‌اند و آن را شامل گناهان نيز دانسته‌اند، و سپس به دفاع برخاسته‌اند، باقى نمى‌ماند.
***