قيامت با آن همه هول و هيجان و حوادث وحشتناك بر پا شود، راست بگوئيد:
آيا غير از خدا را براى برطرف ساختن شدائد خود مى‌خوانيد»؟ «قُلْ أَ رَأَيْتَكُمْ إِنْ أَتاكُمْ عَذابُ اللَّهِ أَوْ أَتَتْكُمُ السَّاعَةُ أَ غَيْرَ اللَّهِ تَدْعُونَ إِنْ كُنْتُمْ صادِقينَ». «١»
روح معنى اين آيه، نه تنها براى مشركان، براى همه كس به هنگام بروز شدائد و حوادث سخت، قابل درك است.
ممكن است در حال عادى و در حوادث كوچك انسان به غير خدا متوسل گردد، اما هنگامى كه حادثه فوق‌العاده شديد باشد، انسان همه چيز را فراموش مى‌كند، ولى در همين حال، در اعماق دل خود يك نوع اميدوارى به نجات كه از منبع قدرت مرموز و نامشخصى سرچشمه مى‌گيرد احساس مى‌كند، اين همان توجه به خدا و حقيقت توحيد است.
حتى مشركان و بت‌پرستان در چنين لحظاتى سخنى از بت‌ها به ميان نمى‌آورند و همه را به دست فراموشى مى‌سپرند.
***
در آيه بعد پاسخ را از ضمير آنها استخراج كرده، مى‌فرمايد: «بلكه تنها او را مى‌خوانيد، او هم اگر بخواهد مشكل شما را بر طرف مى‌كند، و شريك‌هائى كه براى خدا درست كرده بوديد همه را فراموش مى‌كنيد» «بَلْ إِيَّاهُ تَدْعُونَ فَيَكْشِفُ