يا به خاطر آن است كه حساب مردم در آن ساعت با سرعت انجام مى‌گيرد.
و يا اشاره به ناگهانى بودن وقوع آن است كه در ساعتى برق‌آسا مردم از جهان برزخ به عالم قيامت منتقل مى‌شوند.
«حسرت» به معنى تأسف بر چيزى است، ولى عرب هنگامى كه زياد متأثر شود خودِ «حسرت» را مخاطب قرار داده و مى‌گويد: «يا حَسْرَتَنا» گويا شدت حسرت چنان است كه به صورت موجودى در مقابل او مجسم شده است!
آنگاه قرآن مى‌گويد: «آنها بار گناهانشان را بر دوش دارند» «وَ هُمْ يَحْمِلُونَ أَوْزارَهُمْ عَلى‌ ظُهُورِهِمْ».
«أَوْزار» جمع «وزر» به معنى بار سنگين است و در اينجا منظور از آن گناهان است.
اين آيه مى‌تواند يكى از دلائل تجسم اعمال بوده باشد؛ زيرا مى‌گويد: آنها گناهان خود را بر دوش مى‌كشند.
و نيز مى‌تواند كنايه‌اى از سنگينى بار مسئوليت بوده باشد؛ زيرا مسئوليت‌ها همواره تشبيه به بار سنگين مى‌شود.
و در پايان آيه مى‌فرمايد: « (اما) چه بد بارى بر دوش مى‌كشند»؟! «أَلا ساءَ ما يَزِرُونَ».
در آيه فوق، سخنى از خسران و زيان منكران معاد به ميان آمده، دليل اين موضوع روشن است؛ زيرا ايمان به معاد، علاوه بر اين كه انسان را براى زندگى سعادت‌بخش جاويدان آماده مى‌كند و او را به تحصيل كمالات علمى و عملى دعوت مى‌نمايد، اثر عميقى در كنترل انسان در برابر آلودگى و گناهان دارد كه در بحث‌هاى مربوط به معاد اثر سازنده آن را از نظر فردى و اجتماعى به خواست خدا توضيح خواهيم داد.