٢٧ وَ لَوْ تَرى‌ إِذْ وُقِفُوا عَلَى النَّارِ فَقالُوا يا لَيْتَنا نُرَدُّ وَ لا نُكَذِّبَ بِآياتِ رَبِّنا وَ نَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنينَ
٢٨ بَلْ بَدا لَهُمْ ما كانُوا يُخْفُونَ مِنْ قَبْلُ وَ لَوْ رُدُّوا لَعادُوا لِما نُهُوا عَنْهُ وَ إِنَّهُمْ لَكاذِبُونَ
ترجمه:
٢٧- كاش (حال آنها را) هنگامى كه در برابر آتش (دوزخ) ايستاده‌اند، ببينى! مى‌گويند: «اى كاش (بار ديگر) باز گردانده مى‌شديم، و آيات پروردگارمان را تكذيب نمى‌كرديم، و از مؤمنان مى‌بوديم».
٢٨- بلكه اعمالى را كه قبلًا پنهان مى‌كردند، در برابر آنها آشكار شده. و اگر باز گردانده شوند، به همان اعمالى كه از آن نهى شده بودند باز مى‌گردند؛ و آنها دروغگويانند.
تفسير:
بيدارى زودگذر و بى‌اثر!
در دو آيه گذشته، به قسمتى از اعمال لجوجانه مشركان اشاره شده، و در اين دو آيه، صحنه‌اى از نتائج اعمال آنها مجسم گرديده است تا بدانند چه سرنوشت شومى در پيش دارند و بيدار شوند، يا لااقل وضع آنها عبرتى براى ديگران گردد!
نخست مى‌گويد: «اگر حال آنها را به هنگامى كه در روز رستاخيز در برابر