تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٢
٢١ وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى عَلَى اللَّهِ كَذِباً أَوْ كَذَّبَ بِآياتِهِ إِنَّهُ لا يُفْلِحُ الظَّالِمُونَ
٢٢ وَ يَوْمَ نَحْشُرُهُمْ جَميعاً ثُمَّ نَقُولُ لِلَّذينَ أَشْرَكُوا أَيْنَ شُرَكاؤُكُمُ الَّذينَ كُنْتُمْ تَزْعُمُونَ
٢٣ ثُمَّ لَمْ تَكُنْ فِتْنَتُهُمْ إِلَّا أَنْ قالُوا وَ اللَّهِ رَبِّنا ما كُنَّا مُشْرِكينَ
٢٤ انْظُرْ كَيْفَ كَذَبُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ وَ ضَلَّ عَنْهُمْ ما كانُوا يَفْتَرُونَ
ترجمه:
٢١- چه كسى ستمكارتر است از آن كسى كه بر خدا دروغ بسته (همتائى براى او قائل شده)، يا آيات او را تكذيب كرده است؟! مسلّماً ظالمان، رستگار نخواهند شد!
٢٢- آن روز كه همه آنها را محشور مىكنيم؛ سپس به مشركان مىگوئيم:
«معبودهايتان، كه همتاى خدا مىپنداشتيد، كجايند»؟!
٢٣- سپس پاسخ و عذر آنها، چيزى جز اين نيست كه مىگويند: «به خداوندى كه پروردگار ماست سوگند كه ما مشرك نبوديم»!
٢٤- ببين چگونه به خودشان (نيز) دروغ مىگويند، و آنچه را به دروغ همتاى خدا مىپنداشتند، از دست مىدهند!
تفسير:
بزرگترين ظلم
در تعقيب برنامه كوبيدن همه جانبه «شرك و بتپرستى» در نخستين آيه