پيدايش جهان هماهنگ است چه اين كه:
طبق تحقيقات دانشمندان، عالم بزرگ (مجموعه جهان) و عالم كوچك‌تر (منظومه شمسى) همه در آغاز، توده واحدى بودند كه بر اثر انفجارهاى پى در پى از هم شكافته شدند و كهكشان‌ها، منظومه‌ها و كرات به وجود آمدند، در آيه (٣٠ سوره انبياء) اين مطلب با صراحت بيشترى بيان شده آنجا كه مى‌فرمايد: أَ وَ لَمْ يَرَ الَّذينَ كَفَرُوا أَنَّ السَّماواتِ وَ الأَرْضَ كانَتا رَتْقاً فَفَتَقْناهُما:
«آيا كافران نمى‌دانند آسمان و زمين به هم پيوسته بودند و ما آنها را از هم جدا كرديم».
نكته ديگرى كه نبايد از آن غفلت كرد اين است كه: در ميان صفات خدا در اينجا تنها روى اطعام بندگان، و روزى دادن آنها تكيه شده است، اين تعبير شايد به خاطر آن است كه: بيشتر وابستگى‌ها در زندگى مادى بشر بر اثر همين نياز مادى است.
همين به اصطلاح «خوردن يك لقمه نان» است كه افراد را به خضوع در برابر اربابان زر و زور وا مى‌دارد، و گاهى تا سر حدّ پرستش در مقابل آنها كرنش مى‌كنند.
قرآن در عبارت بالا مى‌فرمايد: روزى شما به دست اوست، نه به دست اين گونه افراد، و نه به دست «بت‌ها»، صاحبان زر و زور خود نيازمندند و احتياج به اطعام دارند، تنها خدا است كه اطعام مى‌كند و نياز به اطعام ندارد.
در آيات ديگر قرآن نيز مى‌بينيم: روى مسأله مالكيت خداوند و رازقيت او و فرستادن باران و پرورش گياهان تكيه شده است تا فكر وابستگى به مخلوقات را از مغز افراد بشر به كلى خارج كند.
آنگاه براى پاسخ گفتن به پيشنهاد كسانى كه از او دعوت مى‌كردند به آئين