قرآن براى از بين بردن اين پندار غلط به پيامبر چنين دستور مى‌دهد: «به آنها بگو آيا غير خدا را ولىّ، سرپرست و پناهگاه خود انتخاب كنم؟! در حالى كه او آفريننده آسمان‌ها و زمين، و روزى دهنده همه موجودات است بدون اين كه خود نيازى به روزى داشته باشد»؟! «قُلْ أَ غَيْرَ اللَّهِ أَتَّخِذُ وَلِيّاً فاطِرِ السَّماواتِ وَ الأَرْضِ وَ هُوَ يُطْعِمُ وَ لا يُطْعَمُ».
بنابراين، هنگامى كه آفريننده همه چيز، او است، بدون اتكاء به قدرت ديگرى سراسر جهان هستى را به وجود آورده، و روزى همگان به دست او است، چه دليل دارد كه انسان، غير او را ولىّ و سرپرست و تكيه‌گاه قرار دهد.
اصولًا بقيه، همه مخلوقند و در تمام لحظات وجود خود به او نيازمندند، چگونه مى‌توانند نياز ديگرى را برطرف سازند؟
جالب اين كه: در آيه بالا هنگامى كه سخن از آفرينش آسمان و زمين به ميان آورده خدا را به عنوان «فاطر» معرفى مى‌كند، «فاطر» از ماده «فطور» و به معنى شكافتن است.
از «ابن عباس» نقل شده كه: معنى «فاطِرُ السَّمواتِ وَ الأَرْضِ» را آنگاه فهميدم كه دو عرب بر سر چاه آبى با هم نزاع داشتند يكى از آنها براى اثبات مالكيت خود مى‌گفت: أَنَا فَطَرْتُها: «من اين چاه را شكافته و احداث كرده‌ام»! «١»
ولى ما امروز، معنى فاطر را بهتر از «ابن عباس» مى‌توانيم به كمك علوم روز دريابيم؛ زيرا اين تعبير جالبى است كه با دقيق‌ترين نظريات علمى روز با