دست از خدايان ما بردارى و به آئين اصلى ما بازگردى، آيات فوق نازل شد و به آنها پاسخ گفت». «١»
البته همان طور كه قبلًا گفته شد، آيات اين سوره طبق روايات وارده، يك جا در «مكّه» نازل شده، بنابراين، نمى‌تواند هر يك شأن نزول خاصى داشته باشد، ولى در زمان‌هاى قبل از نزول اين سوره گفتگوها و بحث‌هائى ميان پيامبر و مشركان وجود داشته است و قسمتى از آيات اين سوره ناظر به آن گفتگوها است، بنابراين هيچ مانعى ندارد كه چنين سخنى ميان پيامبر و مشركان رد و بدل شده باشد، و خداوند در اين آيات به آن سخنان اشاره كرده، و پاسخ مى‌گويد.
تفسير:
پناهگاهى غير از خدا نيست
به هر حال، در اين آيات نيز هدف، اثبات توحيد، مبارزه با شرك و بت‌پرستى است، مشركان با اين كه: آفرينش جهان را مخصوص ذات خداوند مى‌دانستند بت‌ها را به عنوان تكيه گاه و پناهگاه براى خود انتخاب كرده بودند، و گاه، براى هر يك از نيازمندى‌هاى خود به يكى از بت‌ها تكيه مى‌كردند، به خدايان متعدد:
خداى باران، خداى نور، خداى ظلمت، خداى جنگ و صلح، و خداى رزق و روزى قائل بودند و اين همان عقيده ارباب انواع مى‌باشد كه در يونان قديم نيز وجود داشت.