٧ وَ لَوْ نَزَّلْنا عَلَيْكَ كِتاباً في‌ قِرْطاسٍ فَلَمَسُوهُ بِأَيْديهِمْ لَقالَ الَّذينَ كَفَرُوا إِنْ هذا إِلَّا سِحْرٌ مُبينٌ
ترجمه:
٧- (حتى) اگر ما نامه‌اى روى صفحه‌اى بر تو نازل كنيم، و (علاوه بر ديدن و خواندن،) آن را با دست‌هاى خود لمس كنند، باز كافران مى‌گويند: «اين چيزى جز يك سحر آشكار نيست»!
تفسير:
آخرين درجه لجاجت
ديگر از عوامل انحراف آنها تكبر و لجاجت است كه در اين آيه به آن اشاره شده؛ زيرا افراد متكبر معمولًا مردم لجوجى هستند، چون تكبر به آنها اجازه تسليم در برابر حق را نمى‌دهد و همين سبب مى‌شود كه به اصطلاح روى دنده لج بيفتند، و هر دليل روشن و برهان واضحى را به نحوى انكار كنند، هر چند تا سر حدّ انكار بديهيات پيش رود!
همان طور كه بارها با چشم خود اين موضوع را در ميان افراد متكبر و خودخواه ديده‌ايم.
قرآن در اينجا اشاره به تقاضاى جمعى از بت‌پرستان (كه مى‌گويند اين اشخاص نضر بن حارث، عبداللّه بن ابى اميه و نوفل بن خويلد بودند كه به پيامبر صلى الله عليه و آله گفتند: ما تنها در صورتى ايمان مى‌آوريم كه نامه‌اى از طرف خداوند با