كرد كه احدى از جهانيان را چنين مجازاتى نكرده باشم»! «قالَ اللَّهُ إِنِّي مُنَزِّلُها عَلَيْكُمْ فَمَنْ يَكْفُرْ بَعْدُ مِنْكُمْ فَإِنِّي أُعَذِّبُهُ عَذاباً لاأُعَذِّبُهُ أَحَداً مِنَ الْعالَمينَ».
***
نكته‌ها:
١- منظور از تقاضاى مائده چه بود؟
شك نيست كه «حواريون» در اين تقاضا نظر سوئى نداشتند و هدفشان لجاجت در برابر مسيح عليه السلام نبود، بلكه در جستجوى آرامش بيشتر و زدودن باقيمانده ترديدها و وسوسه‌هاى اعماق قلبشان بودند؛ زيرا بسيار مى‌شود انسان با استدلال و حتى گاهى با تجربه، مطلبى را اثبات مى‌كند اما چون مسأله، مسأله مهمى است بقايائى از وسوسه و شك در زواياى قلب او مى‌ماند.
لذا ميل دارد: با تجربه و آزمايش مكرر، و يا با تبديل كردن استدلالات علمى به مشاهدات عينى، آنها را نيز از اعماق قلب خود ريشه‌كن سازد، به همين دليل مى‌بينيم:
حتى ابراهيم عليه السلام با آن مقام والاى ايمان و يقينش از خداوند تقاضا مى‌كند صحنه معاد را با چشم خود ببيند تا ايمان علميش به «عين اليقين» و «شهود»، تبديل شود.
ولى از آنجا كه تعبير تقاضاى «حواريون» ظاهراً زننده بود، حضرت مسيح عليه السلام آن را حمل بر بهانه‌جوئى كرد و به آنها اعتراض نمود، اما هنگامى كه با توضيح بيشتر، مقصد خود را روشن ساختند، عيسى عليه السلام در برابر آنها تسليم شد.
***
٢- منظور از «هَلْ يَسْتَطِيْعُ رَبُّكَ» چيست؟
مسلّماً اين جمله در ابتدا چنين معنى مى‌دهد كه: حواريون در قدرت خدا در