تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦١
رسالت تو) مطمئن گردد؛ و بدانيم به ما راست گفتهاى؛ و بر آن، گواه باشيم».
١١٤- عيسى بن مريم عرض كرد: «خداوندا! پروردگارا! مائدهاى بر ما بفرست! تا براى اول و آخر ما، عيدى باشد، و نشانهاى از تو؛ و به ما روزى ده؛ تو بهترين روزىدهندگانى»!
١١٥- خداوند (دعاى او را مستجاب كرد؛ و) فرمود: «من آن را بر شما نازل مىكنم؛ ولى هر كس از شما بعد از آن كافر گردد (و راه انكار پويد)، او را مجازاتى مىكنم كه احدى از جهانيان را چنان مجازات نكرده باشم»!
تفسير:
داستان نزول مائده بر حواريون
به دنبال بحثى كه درباره مواهب الهى بر مسيح عليه السلام و مادرش در آيات قبل بيان شد، در اين آيات اشاره به موهبتهائى مىكند كه به «حواريون» يعنى ياران نزديك مسيح عليه السلام بخشيده.
نخست مىفرمايد: «به خاطر بياور زمانى را كه به حواريون وحى فرستادم كه: به من و فرستادهام مسيح عليه السلام ايمان بياوريد! و آنها دعوت مرا اجابت كردند و گفتند: ايمان آورديم، خداوندا! گواه باش! كه ما مسلمان و در برابر فرمان تو تسليم هستيم» «وَ إِذْ أَوْحَيْتُ إِلَى الْحَوارِيِّينَ أَنْ آمِنُوا بي وَ بِرَسُولي قالُوا آمَنَّا وَ اشْهَدْ بِأَنَّنا مُسْلِمُونَ».
مىدانيم «وحى» در قرآن معنى وسيعى دارد و منحصر به وحىهائى كه بر پيامبران نازل مىشده نيست، بلكه الهاماتى كه به قلب افراد مىشود نيز از مصداقهاى آن است، لذا درباره مادر موسى نيز تعبير به وحى «١» شده و حتى به