نخست براى اين كه حقوق ورثه در اموال ميت از ميان نرود و حق بازماندگان، ايتام و صفار پايمال نشود، به افراد با ايمان دستور مى‌دهد: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، هنگامى كه مرگ يكى از شما فرا رسد بايد به هنگام وصيت دو نفر از افراد عادل را به گواهى بطلبيد» «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا شَهادَةُ بَيْنِكُمْ إِذا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ حينَ الْوَصِيَّةِ اثْنانِ ذَوا عَدْلٍ مِنْكُمْ».
و اموال خود را به عنوان امانت براى تحويل دادن به ورثه به آنها بسپاريد.
منظور از «عدل» در اينجا همان عدالت به معنى پرهيز از گناه كبيره و مانند آن است، ولى اين احتمال در معنى آيه نيز هست كه مراد از عدالت، «امانت در امور مالى» و عدم خيانت باشد، مگر اين كه: با دلائل ديگر ثابت شود كه شرائط بيشترى در چنين شاهدى لازم است.
و منظور از «مِنْكُم» يعنى از شما مسلمانان، در مقابل افراد غير مسلمان كه در جمله بعد به آنها اشاره شده است.
البته بايد توجه داشت در اينجا بحث از شهادت معمولى و عادى نيست، بلكه شهادتى است توأم با وصايت، يعنى اين دو نفر هم «وصى‌اند» و هم «گواه».
و اما اين احتمال كه علاوه بر دو نفر شاهد، انتخاب شخص سومى به عنوان وصىّ در اينجا لازم است، بر خلاف ظاهر آيه و مخالف شأن نزول است؛ زيرا در شأن نزول خوانديم، «ابن ابى ماريه» تنها دو نفر همسفر داشت كه آنها را به عنوان وصى و گواه بر ميراث خود انتخاب كرد.
آنگاه اضافه مى‌كند: «اگر در مسافرتى باشيد و مصيبت مرگ براى شما فرا رسد (و از مسلمانان وصى و شاهدى پيدا نكنيد) دو نفر از غير مسلمان‌ها را براى اين منظور انتخاب نمائيد» «أَوْ آخَرانِ مِنْ غَيْرِكُمْ إِنْ أَنْتُمْ ضَرَبْتُمْ فِي الأَرْضِ