١٠٠ قُلْ لايَسْتَوِي الْخَبيثُ وَ الطَّيِّبُ وَ لَوْ أَعْجَبَكَ كَثْرَةُ الْخَبيثِ فَاتَّقُوا اللَّهَ يا أُولِي الأَلْبابِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ
ترجمه:
١٠٠- بگو: « (هيچ گاه) ناپاك و پاك مساوى نيستند؛ هر چند فزونى ناپاك‌ها، تو را به شگفتى اندازد. از (مخالفت) خدا بپرهيزيد اى صاحبان خرد، شايد رستگار شويد»!
تفسير:
اكثريت دليل پاكى نيست
در آيات گذشته سخن از تحريم مشروبات الكلى و قمار و انصاب و ازلام و صيد كردن در حال احرام بود، از آنجا كه بعضى از افراد ممكن است براى ارتكاب اين گونه گناهان عمل اكثريت را در پاره‌اى از محيطها دستاويز قرار دهند و به بهانه اين كه:
مثلًا اكثريت مردم فلان شهر شراب مى‌نوشند و يا آلوده قمارند، و يا اين كه اكثريت مردم در فلان شرائط به تحريم صيد و مانند آن اعتنا نمى‌كنند، از انجام اين دستورها سر باز زنند و آنها را به دست فراموشى بسپارند.
براى اين كه: اين بهانه در اين مورد و در تمام موارد از اين گونه افراد به كلّى گرفته شود، خداوند يك قاعده كلّى و اساسى را در يك عبارت كوتاه بيان كرده، مى‌فرمايد:
«اى پيامبر! بگو: هيچ گاه ناپاك و پاك يكسان نخواهد بود، اگر چه فزونى ناپاك و كثرت آلودگان تو را به شگفتى فرو برد»! «قُلْ لايَسْتَوِي الْخَبيثُ وَ الطَّيِّبُ