نيز كم است، بر چيده مى‌شد، و اين دستور، يك نوع حفاظت و ضمانت براى بقاى نسل حيوانات آن منطقه است.
مخصوصاً با توجه به اين كه: در غير حال احرام نيز صيد حرم، و همچنين كندن درختان و گياهان آن ممنوع است، روشن مى‌شود كه: اين دستور ارتباط نزديكى با مسأله حفظ محيط زيست و نگهدارى گياهان و حيوانات آن منطقه از فنا و نابودى دارد.
اين حكم به قدرى دقيق تشريع شده كه نه تنها صيد حيوانات، بلكه كمك كردن حتى نشان دادن و ارائه صيد به صياد نيز تحريم گرديده، چنان كه در روايات وارده از طريق اهل بيت عليهم السلام مى‌خوانيم كه امام صادق عليه السلام به يكى از يارانش فرمود:
لاتَسْتَحِلَّنَّ شَيْئاً مِنَ الصَّيْدِ وَ أَنْتَ حَرَامٌ وَ لا وَ أَنْتَ حَلالٌ فِي الْحَرَمِ وَ لاتَدُلَّنَّ عَلَيْهِ مُحِلًّا وَ لا مُحْرِماً فَيَصْطَادَهُ وَ لاتُشِرْ إِلَيْهِ فَيَسْتَحِلَّ مِنْ أَجْلِكَ فَإِنَّ فِيهِ فِدَاءً لِمَنْ تَعَمَّدَهُ:
«هرگز چيزى از صيد را در حال احرام حلال مشمر! و همچنين صيد حرم را در غير حال احرام، و نيز صيد را به شخص مُحرم و غير محُرم نشان مده كه آن را شكار كند و حتى اشاره به آن مكن (و دستور مده) تا به خاطر تو صيد را حلال بشمرد؛ زيرا اين كار موجب كفاره براى شخص متعمد مى‌شود». «١»
***