بوده، در حال احرام از آن استفاده كند.
و به تعبير ديگر: آيه اصل تشريع قانون را بيان نمى‌كند، بلكه ناظر به خصوصيات قانونى است كه قبلًا تشريع شده است، و به اصطلاح در مقام بيان از نظر عموميت حكم نيست، بلكه فقط احكام مُحرم را بيان مى‌كند.
ولى بار ديگر به عنوان تأكيد به حكم سابق بازگشته، مى‌فرمايد: «مادام كه در حال احرام هستيد صيدهاى صحرائى بر شما حرام است» «وَ حُرِّمَ عَلَيْكُمْ صَيْدُ الْبَرِّ ما دُمْتُمْ حُرُماً».
و در پايان آيه براى تأكيد تمام احكامى كه ذكر شد مى‌فرمايد: «از خداوندى كه در قيامت در پيشگاه او محشور خواهيد شد بپرهيزيد» و با فرمان او مخالفت ننمائيد «وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذي إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ».
***
نكته:
فلسفه تحريم صيد در حال احرام
مى‌دانيم حج و عمره از عباداتى است كه انسان را از جهان ماده جدا كرده و در محيطى مملوّ از معنويت فرو مى‌برد.
تعينات زندگى مادى، جنگ و جدال‌ها، خصومت‌ها، هوس‌هاى جنسى، لذات مادى، در مراسم حج و عمره به كلّى كنار مى‌روند و انسان به يك نوع رياضت مشروع الهى دست مى‌زند، و به نظر مى‌رسد كه تحريم صيد در حال احرام نيز به همين منظور است.
از اين گذشته، اگر صيد كردن براى زوّار خانه خدا كار مشروعى بود، با توجه به اين همه رفت و آمدى كه هر سال در اين سرزمين‌هاى مقدس مى‌شود، نسل بسيارى از حيوانات در آن منطقه كه به حكم خشكى و كم آبى، حيواناتش