«شكارِ سلاطين، خرگوش و روباه است ولى شكار من به هنگامى كه وارد ميدان نبرد مى‌شوم، قهرمانانند»! «١» (براى توضيح بيشتر در زمينه اقسام و احكام صيدهاى حرام در حال احرام به كتب فقهى مراجعه شود).
پس از آن، به كفاره صيد در حال احرام اشاره كرده، مى‌فرمايد: «كسى كه عمداً صيدى را به قتل برساند، بايد كفاره‌اى همانند آن از چهار پايان بدهد» «وَ مَنْ قَتَلَهُ مِنْكُمْ مُتَعَمِّداً فَجَزاءٌ مِثْلُ ما قَتَلَ مِنَ النَّعَمِ»، يعنى آن را قربانى كرده و گوشت آن را به مستمندان بدهد.
در اينجا منظور از «مِثْل» آيا همانندى در شكل و اندازه حيوان است، به اين معنى كه مثلًا اگر كسى حيوان وحشى بزرگى را همانند شتر مرغ صيد كند، بايد كفاره آن را شتر انتخاب نمايد؟
و يا اگر آهو صيد كند، براى كفاره، گوسفند كه تقريباً به اندازه آن است، قربانى نمايد.
و يا اين كه: منظور از «مِثْل» همانندى در قيمت است؟!
مشهور و معروف ميان فقهاء و مفسران، همان معنى اول است، و ظاهر آيه نيز با آن سازگارتر مى‌باشد، چه اين كه: با توجه به تعميم حكم نسبت به حيوانات حلال گوشت و حرام گوشت، بسيارى از اين حيوانات، قيمت ثابت و مشخصى ندارند، كه بتوان همانند آن را از حيوانات اهلى انتخاب كرد.
در هر حال، اين در صورتى است كه همانندى از نظر شكل و اندازه براى آن پيدا بشود، و در غير اين صورت، چاره‌اى جز اين نيست كه به نوعى تعيين قيمت براى آن شكار نموده، و همانند آن را از نظر قيمت از حيوانات اهلى حلال