آنگاه به عنوان تأكيد مى‌فرمايد: اين جريان براى آن بوده است «تا خدا بداند چه افرادى از او با ايمان به غيب مى‌ترسند» «لِيَعْلَمَ اللَّهُ مَنْ يَخافُهُ بِالْغَيْبِ»، و از ديگران شناخته شوند.
همان طور كه در جلد اول، ذيل آيه ١٤٣ سوره «بقره» گفتيم، منظور از تعبير به «لِنَعْلَمَ» (تا بدانيم) يا «لِيَعْلَمَ» (تا خدا بداند) و امثال آن، اين نيست كه خداوند چيزى را نمى‌دانسته، و مى‌خواهد به وسيله آزمايش و امتحان و امثال آن بداند، بلكه منظور اين است كه: مى‌خواهيم به واقعيت علمى خود، جامه عمل و تحقق خارجى بپوشانيم؛ زيرا نيت‌هاى درونى و آمادگى‌هاى اشخاص به تنهائى براى تكامل و پاداش و كيفر كافى نيست، بلكه بايد به صورت افعال خارجى پياده شوند تا اين آثار را داشته باشد، (براى توضيح بيشتر به ذيل همان آيه مراجعه فرمائيد).
و در پايان آيه كسانى كه با اين حكم الهى مخالفت ورزند را، تهديد به عذاب دردناك كرده، مى‌فرمايد: «و هر كس بعد از آن تجاوز كند مجازات دردناكى خواهد داشت» «فَمَنِ اعْتَدى‌ بَعْدَ ذلِكَ فَلَهُ عَذابٌ أَليمٌ».
***
گر چه جمله اخير از آيه قبل، اجمالًا دلالت بر تحريم صيد در حال احرام دارد، ولى در آيه بعد با صراحت و قاطعيت بيشتر و به طور عموم فرمان تحريم صيد را در حال احرام صادر كرده، مى‌فرمايد: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! در حال احرام شكار نكنيد»! «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لاتَقْتُلُوا الصَّيْدَ وَ أَنْتُمْ حُرُمٌ».
آيا تحريم صيد (كه به قرينه آيه بعد شكار صحرائى است) تمام انواع حيوانات صحرائى را شامل مى‌شود- اعم از حلال گوشت و حرام گوشت- يا اختصاص به حلال گوشت دارد؟