تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٥
تفسير:
احكام صيد در حال احرام
اين آيات، ناظر به يكى از احكام عمره و حج يعنى مسأله شكار حيوانات صحرائى و دريائى در حال احرام مىباشد.
نخست، اشاره به جريانى كه مسلمانان در سال «حديبيه» با آن رو به رو بودند، كرده، مىفرمايد: «اى كسانى كه ايمان آوردهايد! خداوند شما را با چيزى از شكار مىآزمايد، شكارهائى كه به قدرى به شما نزديك مىشوند كه حتى با نيزه و دست مىتوانيد آنها را شكار كنيد» «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لَيَبْلُوَنَّكُمُ اللَّهُ بِشَيْءٍ مِنَ الصَّيْدِ تَنالُهُ أَيْديكُمْ وَ رِماحُكُمْ».
از تعبير آيه، چنين استفاده مىشود كه: مىخواسته به عنوان يك پيشبينى مردم را از جريانى كه در پيش داشتند آگاه سازد.
و نيز معلوم مىشود وجود اين همه شكار، در دسترس مردم آنجا يك امر بىسابقه بوده است، و اين يك نوع آزمايش الهى براى مسلمانان محسوب مىشده.
مخصوصاً با توجه به نيازى كه آنها به تهيه غذا از گوشت حيوانات داشتهاند.
و با توجه به اين كه: اين حيوانات به شكل وسوسهانگيزى در اطراف خيمهها و در گرداگرد آنها رفت و آمد داشتهاند، تحمل محروميت از چنين غذاى آماده آن هم در آن عصر و زمان، و براى آن مردم مىتوانست يك آزمايش بزرگ بوده باشد.
بعضى گفتهاند: منظور از اين جمله: «كه با دست شما قابل صيد خواهند بود»، اين است كه: با دام و تور مىتوانستند آنها را بگيرند، ولى ظاهر آيه اين است كه حقيقتاً ممكن بوده آنها را با خود دست شكار كنند.