كرده است : اللَّهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُكَ أَنْ تَمْلأَ قَلْبِى حُبّاً لَكَ ! [١] خدايا! از تو مى خواهم كه قلبم را از محبّتت آكنده سازى . روايات بسيارى در اين زمينه وجود دارد كه محور بودن نياز دوستى با خدا را نشان مى دهد . امام صادق عليه السلام مى فرمايد : مَا أَنْعَمَ اللّه ُ ت عَلَى عَبْدٍ أَجَلَّ مِنْ أَنْ لَا يَكُونَ فِى قَلْبِهِ مَعَ اللّه ِ غَيْرُهُ . [٢] خداوندت به هيچ بنده اى ، نعمتى بزرگ تر از اين ارزانى نداشته است كه در دلش همراه خداوند متعال ، [ دوستىِ ] چيز ديگرى نباشد . نيز ايشان مى فرمايد : القلبُ حرم اللّه ، فلا تُسكن حرم اللّه غير اللّه . [٣] دل ، حرم خداست . پس در حرم خدا ، جز خدا را جاى مده . امام صادق عليه السلام در بيان ديگرى مى فرمايد : لَا يُمَحِّضُ رَجُلٌ الإِيمَانَ بِاللّه ِ حَتَّى يَكُونَ اللّه ُ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ نَفْسِهِ وَ أَبِيهِ وَ أُمِّهِ وَ وُلْدِهِ وَ أَهْلِهِ وَ مَالِهِ وَ مِنَ النَّاسِ كُلِّهِمْ . [٤] ايمان كسى براى خدا خالص نمى شود ، مگر آن كه خداوند ، نزد او از خودش ، پدرش ، مادرش ، فرزندانش ، خانواده اش و همه مردم ، محبوب تر باشد . روايات ديگرى نيز به همين مفهوم وارد شده است كه محور بودن نياز دوستى با خدا را نشان مى دهند . [٥] پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مى فرمايد :

[١] مصباح المتهجّد ، ص ٥٩٦ ؛ إقبال الأعمال ، ج ١ ، ص ١٧٣ ؛ المصباح ، كفعمى ، ص ٦٠٠ ؛ بحار الأنوار ، ج ٩٨ ، ص ٩٢ .[٢] عدّة الداعى ، ص ٢١٩ ؛ بحار الأنوار ، ج ٦٩ ، ص ٣٤٣ ؛ مستدرك الوسائل ، ج ١ ، ص ١٠١ .[٣] جامع الأخبار ، ص ٥١٨ ؛ بحار الأنوار ، ج ٧٠ ، ص ٢٥ ؛ دوستى در قرآن و حديث ، ص ٢٨٦ .[٤] فلاح السائل ، ص ١٠١ ؛ بحار الأنوار ، ج ٧٠ ، ص ٢٥ .[٥] ر. ك : دوستى در قرآن و حديث ، ص ٢٨٠ ـ ٣٠٧ .