يكى ديگر از اصول بنيادى كه در تنظيم رفتار مى توان از آن استفاده كرد ، اصل گذار است . اصل گذار ، اصطلاحى است كه براى توصيف نوعى روش دينى براى تنظيم رفتار به كار مى رود كه در آن ، فرد از طريق شناخت چيزى كه ديده شده ، به چيزى كه ديده نشده ، منتقل مى شود.

پايه نظرى

پايه نظرى اصل گذار ، اساسا بر مفهوم «عبرت» پى ريزى شده است ، به اين معنا كه تشريح و تفسيرى در آموزه عبرت است ؛ اما با توجّه به اين كه هر جامعه علمى اى براى بيان مقاصد خود ، مفاهيمى را به كار مى بندد كه به جنبه هاى معيّنى از متعلّق پژوهش آن جامعه وابسته است . ما در اين جا به مفهوم «عبرت» در حدّ يك مفهوم اخلاقى بسنده نمى كنيم ؛ بلكه در اصل گذار ، فراتر از آنچه معمولاً در كتاب هاى اخلاق تحت عنوان «عبرت» بحث مى شود ، سخن خواهيم گفت . بنا بر اين ، «اصل گذار» مى تواند به عنوان يك رهيافت نو در روان شناسى دينى طرح گردد.

عناصر تشكيل دهنده «گذار»

هر انسانى در چارچوب و بافتى از تعامل ها جاى دارد و آنچه مانع سير امور به گونه رضايت بخش مى شود ، نه خود افراد ، بلكه محدوديت هايى هستند كه در بافت