«وَأَنَّ هَـذَا صِرَ طِى مُسْتَقِيمًا فَاتَّبِعُوهُ وَلَا تَتَّبِعُواْ السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَن سَبِيلِهِ ذَ لِكُمْ وَصَّاكُم بِهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ . [١] و [ بدانيد ] اين ، راه راست من است . پس ، از آن پيروى كنيد و از راه هاى مختلف ديگر ، كه شما را از راه او جدا مى سازد ، پيروى نكنيد . اينهاست كه [ خداوند ] به آن ، سفارش كرده است ، باشد كه تقوا داشته باشيد » . آرى! راه خداوند متعال ، از هر جهت مطلوب تر و مطمئن تر است. راه خداوند به وسيله خود او ، همچون كتاب آسمانى يا وحى و الهام ، و يا به وسيله انبيا و رسولان او كه از جانب خداوند متعال معرّفى مى شوند ، شناخته مى شود و راه هاى ديگر ، در مقابل راه حق قرار گرفته و هيچ گونه مورد اطمينان نيست . علم و معرفت و آگاهى بندگان ـ هر قدر هم اهل دانش و بينش باشند ـ ، محدود و ضعيف و ناقص است و هرگز نمى تواند سعادت مادّى و معنوى ديگران را تأمين كنند و در نتيجه ، موجب جدايى و دورى از راه حق خواهد بود. پس ، تنها راه خداست كه وسيله محفوظ بودن و خوددارى كردن از هرگونه انحطاط و گرفتارى و گم راهى است. در همه مواردى كه به عنوان الگو و اُسوه معرّفى شده اند ، غرض اصلى ، حصول تقوا و خوددارى از فساد و انحراف از حق ، و ترك خير و صلاح است. جمله«لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ» در آيه ياد شده نيز اشاره به همين موضوع است . ٧ . هدايت . يكى از تعابير به كار رفته در زمينه الگوهاى سالم هدايت است. خداوند مى فرمايد : «وَالسَّلَامُ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى . [٢] و سلام حق بر آن كس كه از طريق هدايت ، پيروى كند » . منظور از «هدايت» در آيه ، دين اسلام است ، چنان كه در اين آيه نيز منظور ، اسلام است :

[١] انعام ، آيه ١٥٣ .[٢] طه ، آيه ٤٧ .