يكى ديگر از اصول اخلاقى كه در تنظيم رفتار ، رشد و تعالى شخصيت و استحكام روابط اجتماعى نقش به سزا دارد ، خصلت قدردانى ، سپاس و شكرگزارى است. روحيه قدرشناسى و سپاس گزارى ، انسان را به خدمت و نيكى تشويق مى كند و از رفتارهاى غير اخلاقى در ارتباط با ديگران باز مى دارد.

پايه نظرى

مقوله «شكر» نيز همچون مفاهيم «گذر» و «پيش بينى پيامد» ، همواره در كانون بحث هاى اخلاقى بوده است. هر گاه موفق به ادراك كاركردهايى از شكر شويم كه قبلاً به آنها توجّه نداشته ايم ، زندگى فردى و اجتماعى ما لذت بخش تر مى شود. چنين ديدگاهى به ما امكان مى دهد كه ارزش نعمت ها را بيشتر درك كنيم و فراتر از آن ، روابط اجتماعى خود را به گونه اى چشمگير گسترش دهيم. بسيارى از خطاهايى كه در تجزيه و تحليل مسائل و تعامل با ديگران مرتكب مى شويم ، به دليل نگاه سطحى ما به پديده هاست. شكرگزارى ، سبب وا رهيدن ما از احساسات و هيجانات منفى مى شود و فضاى فكرى و عاطفى ما را در جهت مثبت ، هدايت مى كند.

تعريف «شكر»

راغب در كتاب مفردات الفاظ القرآن مى گويد: