در وصف متّقين نيز آمده است : فَالْمُتَّقُون... غَضُّوا أَبْصَارَهُمْ عَمَّا حَرَّمَ اللّه ُ عَلَيْهِم . [١] متّقين ... [ كسانى اند كه ] از هر آنچه خدا حرام كرده ، چشم مى پوشند. راغب اصفهانى ، در اين باره مى گويد : تقوا ، در عرف اهل شرع ، به معناى خويشتندارى است كه با ترك محرّمات و مكروهات ، و در برخى موارد با پرهيز از مباحات ، حاصل مى گردد . [٢] بنا بر اين ، پرهيز و خويشتندارى ، يكى از مؤلّفه هاى مهمّ تقواست . همچنين ، از آيات و روايات استفاده مى شود كه «تقوا» ، حالت انگيزشى مثبتى را در فرد ايجاد مى كند و موجب مى شود كه فرد به اوامر و دستورهاى الهى عمل كند. رسول خدا صلى الله عليه و آله در اين باره مى فرمايد : اعْمَلْ بِفَرَائِضِ اللّه ِ تَكُنْ أَتْقَى النَّاسِ . [٣] به واجبات خدا عمل كن ، تا باتقواترينِ مردم باشى . نيز وقتى از امام صادق عليه السلام در باره تقوا سؤال شد ، فرمود : أَنْ لَا يَفْقِدَكَ اللّه ُ حَيْثُ أَمَرَكَ، وَ لَا يَرَاكَ حَيْثُ نَهَاكَ . [٤] ] تقوا ، يعنى اين كه ] خداوند ، تو را در جايى كه به تو فرمان داده است ، غايب نبيند ، و در آن جا كه تو را نهى كرده است ، حاضر نبيند. در تفسير الدرّ المنثور ، از پيامبر صلى الله عليه و آله و در تفسير العيّاشى و معانى الأخبار ، از امام صادق عليه السلام ، حقيقت تقوا ، اين دانسته شده است كه پيوسته از فرمان خدا اطاعت كنى و از گناه ، اجتناب ورزى ، همواره به ياد او باشى و در برابر نعمت هاى او شكرگزارى كنى. [٥]

[١] نهج البلاغة ، خطبه ١٩٣ .[٢] مفردات ألفاظ القرآن ، مادّه «وقى» .[٣] الكافى ، ج ٢ ، ص ٨٢ ، ح ٤ ؛ بحار الأنوار ، ج ٧١ ، ص ١٩٦ .[٤] همان ، ج ٧٠ ، ص ٢٨٥ .[٥] «يُطاعُ فلا يُعصى و يُذكَرُ فلا يُنسى و يُشكرُ فلا يُكفر» (همان ، ص ٢٩١) .