الْمُزَيِّنُ لَكَ مَعْصِيَةَ اللّه ِ . [١] كسى كه گناه را در چشم انسان ، زيبا جلوه مى دهد . ايشان ، از همنشين بد ، برحذر داشته و مى فرمايد : إيَّاكَ وَ قَرِينَ السَّوءِ ، فَإِنَّكَ بِهِ تُعرَفُ . [٢] از همنشين بد بپرهيز ؛ زيرا با آن ، شناخته مى شوى . همچنين آن حضرت مى فرمايد : قَرِينُ السَّوْءِ يُغَيِّرُ جَلِيسَهُ . [٣] يار بد ، [ اخلاق و رفتار ] همنشين خود را تغيير مى دهد . اين روايات ، همه تأثيرات منفى دوستان ناباب را بر روند منفى تنظيم رفتار ، نشان مى دهند . [٤] با توجّه به آنچه گذشت ، اصل الگوپردازى ، بدون ترديد ، ساده ترين روشى است كه انسان مى تواند. از آن براى تنظيم رفتار استفاده كند ، از آن جهت مى گوييم كه اين روش ، ساده است ؛ زيرا فعّاليّتى است كه اغلب بدون اين كه اراده اى در كار باشد و خود به خود انجام مى شود . در آموزه هاى دينى ، استفاده از اصل الگوپردازى در ارتباط با الگوهاى سالم ، مورد توجّه قرار گرفته است . الگوهاى سالم ، مانند پيامبران ، ائمّه اطهار عليهم السلام ، علما ، أهل ايمان و دوستان شايسته و خوب ، از اهمّيت و جايگاه ويژه در تنظيم رفتار برخوردارند. انسان مى تواند با استفاده از روش الگوپردازى و انتخاب الگوهاى مناسب ، شيوه خودْ تنظيمى همانند سازى شده را به وجود آورد .

[١] الأمالى ، صدوق ، ص ٤٧٨ ؛ معانى الأخبار ، ص ١٩٨ ؛ كتاب من لايحضره الفقيه ، ج ٤ ، ص ٣٨٣ ؛ بحار الأنوار ، ج ٧٤ ، ص ١٩١ .[٢] الجامع الصغير ، ج ١ ، ص ٤٤٦ ؛ كنز العمّال ، ج ٩ ، ص ٤٣ .[٣] الأمالى ، طوسى ، ص ٧ ؛ بحار الأنوار ، ج ٧٥ ، ص ٩٠ .[٤] توضيح بيشتر در باره دوستى و نقش آن در تنظيم رفتار ، در فصل بعد (محبّت) آمده است .