أَنَا الصَّغِيرُ الَّذِى رَبَّيْتَهُ، وَ أَنَا الْجَاهِلُ الَّذِى عَلَّمْتَهُ، وَ أَنَا الضَّالُّ الَّذِى هَدَيْتَهُ، وَ أَنَا الْوَضِيعُ الَّذِى رَفَعْتَهُ، وَ أَنَا الْخَائِفُ الَّذِى آمَنْتَهُ، وَ أَنَا الْجَائِعُ الَّذِى أَشْبَعْتَهُ، وَ الْعَطْشَانُ الَّذِى أَرْوَيْتَهُ، وَ الْعَارِى الَّذِى كَسَوْتَهُ، وَ الْفَقِيرُ الَّذِى أَغْنَيْتَهُ، وَ الضَّعِيفُ الَّذِى قَوَّيْتَهُ، وَ الذَّلِيلُ الَّذِى أَعْزَزْتَهُ، وَ السَّقِيمُ الَّذِى شَفَيْتَهُ . ] خداوندا! ] من آن طفل كوچكى هستم كه تو او را پروراندى ؛ نادانى كه او را دانش عطا كردى ؛ گم راهى كه هدايتش نمودى ؛ خوارى كه عزّت [ و آبرويش ] دادى ؛ ترسانى كه او را ايمنى بخشيدى ؛ گرسنه اى كه او را سير كردى ؛ تشنه اى كه سيرابش نمودى ؛ برهنه اى كه او را پوشاندى ؛ فقيرى كه بى نيازش ساختى ؛ ناتوانى كه توانايش نمودى ؛ ذليلى كه عزيزش كردى و مريضى كه شفايش بخشيدى... . توجّه به اين نعمت هاست كه انسان را در برابر خدا شكرگزار مى سازد. امام حسين عليه السلام نيز در دعاى عرفه به ذكر نعمت هاى بى شمار الهى پرداخته و رسم و شيوه شكرگزارى را به ما آموخته است. در بخشى از كلمات آن حضرت آمده است: لَوْ حَاوَلْتُ وَ اجْتَهَدْتُ مَدَى الأَعْصَارِ وَ الأَحْقَابِ لَوْ عُمِّرْتُهَا أَنْ أُؤَدِّىَ شُكْرَ وَاحِدَةٍ مِنْ أَنْعُمِكَ، مَا اسْتَطَعْتُ ذَلِكَ إِلَا بِمَنِّكَ الْمُوجِبِ عَلَىَّ شُكْراً آنِفاً جَدِيداً . [ خداوندا! ] اگر در طول زمان ها و ساليان دراز ، همه عمرم تلاش و كوشش كنم تا شكر يكى از نعمت هاى تو را به جا آورم ، قادر نخواهم بود ، مگر به لطف تو ، كه آن هم احتياج به شكر ديگرى دارد . در دعاى جوشن صغير ، نعمت هاى خداوند ، ذكر شده و در پايان هر بند از دعا اين تعبير آمده است : وَ اجْعَلْنِى لِنَعْمَائِكَ مِنَ الشَّاكِرِينَ، وَ لآِلَائِكَ مِنَ الذَّاكِرِينَ . ] خدايا ! ] مرا شكرگزار نعمت هايت و يادآور [ و قدردانِ ] احسان هايت قرار بده. نعمت هايى كه در اين دعا ذكر شده ، عمدتا نعمت هايى هستند كه بيشتر ما به آنها توجه نداريم و از نعمت بودن آنها غافليم .