با توجّه به تأثيرى كه شكر در استمرار و دوام نعمت دارد ، حضرت على عليه السلام توصيه مى كند : إِذَا وَصَلَتْ إِلَيْكُمْ أَطْرَافُ النِّعَمِ فَلَا تُنَفِّرُوا أَقْصَاهَا بِقِلَّةِ الشُّكْرِ . [١] چون نعمتى در اختيار شما قرار گرفت ، آن را با ناسپاسى ، از خود دور نكنيد . امام صادق عليه السلام نيز پيامدهاى مثبت شكر و زيان هاى ناشى از ترك آن را گوشزد نموده ، مى فرمايد : اشْكُرْ مَنْ أَنْعَمَ عَلَيْكَ، وَ أَنْعِمْ عَلَى مَنْ شَكَرَكَ، فَإِنَّهُ لَا زَوَالَ لِلنَّعْمَاءِ إِذَا شُكِرَتْ، وَ لَا بَقَاءَ لَهَا إِذَا كُفِرَتْ، الشُّكْرُ زِيَادَةٌ فِى النِّعَمِ وَ أَمَانٌ مِنَ الْغِيَرِ . [٢] از هر كس به تو انعام كرد ، شكرگزارى كن و بر هر كس كه تو را شكر گزارد ، انعام كن ؛ زيرا نعمت ها را چون سپاس گويى ، زايل نمى شوند و چون كفران كنى ، باقى نمى مانند . شكر باعث افزايش نعمت و عامل پيشگيرى از دگرگونى [ و زوال ]آنهاست . با توجّه به اين كه شكر موجب پايدارى نعمت مى شود ، در روايات توصيه شده است كه: نعمت ها را با شكر ، پايدارتر سازيد . [٣]

٣ . جلب محبّت خدا

در روايات ، تصريح شده كه شكر ، باعث تقويت رابطه فرد با خدا و جلب محبّت و دوستى او مى شود. رسول خدا صلى الله عليه و آله در اين باره مى فرمايد : فَإِنَّ اللّه َ يُحِبُّ الشَّاكِرِينَ مِنْ عِبَادِهِ . [٤] خداوند ، بندگان شكرگزارِ خود را دوست مى دارد .

[١] نهج البلاغة ، حكمت ١٣ .[٢] الكافى ، ج ٢ ، ص ٩٤ ؛ عيون الحكم و المواعظ ، ص ٧٧ ؛ بحار الأنوار ، ج ١٣ ، ص ٣٦٠ ؛ جامع أحاديث الشيعة ، ج ١٣ ، ص ٥٣٣ .[٣] امام على عليه السلام : «استدم الشكر ، تدم عليك النعمة» (عيون الحكم و المواعظ ، ص ٧٥ ؛ مستدرك الوسائل ، ج ١٢ ، ص ٣٧٠).[٤] مهج الدعوات ، ص ٢١٧ ؛ وسائل الشيعة ، ج ١٦ ، ص ٧٦ ؛ بحار الأنوار ، ج ٤٨ ، ص ١٥٣ .