نكته ديگرى كه در كلمات و مناجات ائمّه عليهم السلام به آن اشاره شده ، اين است كه در زندگى ما نعمت هاى بى شمار ديگرى نيز وجود دارند كه به طور كلّى از آنها غافل هستيم و از كنار آنها بى تفاوت مى گذريم ، كه عبارت اند از بلاها و گرفتارى هايى كه خداوند در هر لحظه از ما دفع مى كند ؛ گرفتارى هايى كه اگر خداى ناكرده ، يكى از آنها براى ما اتفاق بيفتد ، چه بسا سال ها و گاهى يك عمر در رنج خواهيم بود ؛ ولى خداوند با لطف خود ، آنها را از ما دفع مى كند. بنا بر اين ، پيشگيرى از بروز مشكلات و گرفتارى ها ، از جمله نعمت هاى بزرگ الهى است كه انسان بايد آن را يادآور شود تا انگيزه شكرگزارى و قدرشناسى در او تقويت گردد. براى آشنايى بهتر با آموزه شكرگزارى در سيره معصومان عليهم السلام ، بخش هايى از دعاى «جوشن صغير» را با هم مرور مى كنيم. حضرت على عليه السلام مى فرمايد : إِلَهِى، وَ كَمْ مِنْ عَبْدٍ أَمْسَى وَ أَصْبَحَ سَقِيماً مُوجَعاً فِى أَنِينٍ وَ عَوِيلٍ يَتَقَلَّبُ فِى غَمِّهِ، وَ لَا يَجِدُ مَحِيصاً وَ لَا يُسِيغُ طَعَاماً وَ لَا شَرَاباً وَ أَنَا فِى صِحَّةٍ مِنَ الْبَدَنِ وَ سَلَامَةٍ مِنَ الْعَيْشِ، كُلُّ ذَلِكَ مِنْكَ . خدايا ! چه قدر از بندگان تو كه شب و صبح ، گرفتار بيمارى و دردند ، شيون مى كنند و به خود مى پيچند و براى درد و غم خود ، چاره نمى بينند و لذّتِ خوردن و آشاميدن را نمى فهمند ؛ ولى من از سلامت كامل برخوردارم و هيچ مشكل خاصّى ندارم ! همه اينها از لطف و احسان توست. و در بخشى ديگر مى فرمايد : وَ كَمْ مِنْ عَبْدٍ أَمْسَى وَ أَصْبَحَ خَائِفاً مَرْعُوباً مُشْفِقاً وَجِلاً هَارِباً طَرِيداً مُتَحَيِّراً فِى مَضِيقِ الْمَخَابِى قَدْ ضَاقَتْ عَلَيْهِ الأَرْضُ بِرُحْبِهَا لَا يَجِدُ حِيلَةً وَ لَا مَلْجَأً وَ لَا مَأْوًى، وَ أَنَا فِى أَمْنٍ وَ طُمَأْنِينَةٍ وَ عَافِيَةٍ مِنْ ذَلِكَ . خداوندا! چه قدر از بندگان تو كه شب و روز ، گرفتار ترس و وحشت اند و هراسان و لرزان و آشفته اند و فرار مى كنند و در تنگناها سرگردان اند و در دخمه ها پنهان مى شوند . زمين پهناور ، بر آنها تنگ است و براى خود ، چاره و پناهگاهى نمى يابند ؛ امّا من در امن و آرامش و سلامت از همه اين امور هستم.