همچنين مى فرمايد : الإِيمَانُ نِصْفَانِ: نِصْفٌ فِى الصَّبْرِ، وَ نِصْفٌ فِى الشُّكْر . [١] ايمان ، دو بخش است : نيمى از آن در صبر و نيم ديگر آن ، در شكر است. رسول خدا صلى الله عليه و آله همواره دعا مى كرد كه : اللَّهُم اجْعَلْنِى شَكُورا. [٢] بار الها! مرا از شاكران قرار ده. امام رضا عليه السلام نيز شكر را يكى از اوصاف پسنديده دانسته است : مَنْ حَمِدَ اللّه َ عَلَى النِّعْمَةِ فَقَدْ شَكَرَهُ، وَ كَانَ الْحَمْدُ أَفْضَلَ مِنْ تِلْكَ النِّعْمَةِ . [٣] كسى كه خدا را به خاطر نعمتى سپاس مى گويد ، آن نعمت را شكر گزارده است و همانا سپاس گزارى از خدا ، بافضيلت تر از خود آن نعمت است. خداوند مى فرمايد : «فَاذْكُرُونِى أَذْكُرْكُمْ وَ اشْكُرُواْ لِى وَ لَا تَكْفُرُونِ . [٤] پس به ياد من باشيد تا به ياد شما باشم ، و شكر مرا بگوييد و نعمت هايم را كفران نكنيد » . رسول خدا صلى الله عليه و آله وقتى دعا مى كرد ، مى فرمود : يَا مَنْ وَجَبَ شُكْرُهُ عَلَى أَهْلِ السَّمَاوَاتِ وَ الأَرْضِ ! [٥] اى كسى كه شكر او بر اهل آسمان ها و زمين ، واجب است ! در جاى ديگرى مى فرمايد : مَنْ اُزِلَتْ إلَيهِ نِعمَةً فَليَشكُرهَا . [٦] هر گاه نعمتى داده مى شود ، بايد شكر آن را به جا آورد.

[١] تحف العقول ، ص ٤٨ ؛ بحار الأنوار ، ج ٦٠ ، ص ٢٦ ؛ كنز العمّال ، ج ١، ص ٣٦.[٢] الجامع الصغير ، ج ١ ، ص ٢٢٠ ؛ كنز العمّال ، ج ٢ ، ص ١٨٧ .[٣] الكافى ، ج ٢ ، ص ٩٦ ؛ مشكاة الأنوار ، ص ٧١ ؛ بحار الأنوار ، ج ٧١ ، ص ٣١ .[٤] بقره ، آيه ١٥٢.[٥] البلد الأمين ، ص ٤١١ ؛ بحار الأنوار ، ج ٩٣ ، ص ٢٦٥ .[٦] مجمع البيان ، ج ١ ، ص ١٧٠ ؛ رياض السالكين ، ج ٥ ، ص ٢٧٩ ؛ مسند الشهاب ، ج١ ، ص ٢٣٨.