«إِنَّهُ عَمَلٌ غَيْرُ صَالِحٍ . [١] او عمل غير صالح است» . چنان كه در وصف انسان هاى منزلت يافته ، آنان را عين منزلت هايشان كه حاصل «عمل» آنان بوده ، معرّفى مى كند : «هُمْ دَرَجَاتٌ عِندَ اللَّهِ . [٢] آنان ، درجاتى نزد خدا دارند» .

ب ـ عمل ، مقياس ارزش انسان

از نظر اسلام ، مقياس اندازه گيرى ارزش انسان و كرامت او ، همانا عمل است. خداوند مى فرمايد: «وَلِكُلٍّ دَرَجَاتٌ مِّمَّا عَمِلُواْ . [٣] براى هر يك از آنان ، آنچه انجام داده اند ، درجاتى است» . امام على عليه السلام مى فرمايد: المَرءُ يُوزَنُ بِقَولِهِ وَ يَقُومُ بِفِعلِهِ فَقُل ما يَتَرَجَّحُ زِنَتُهُ ، وَ افعَل ما تَجِلُّ قِيمَتُهُ . [٤] آدمى ، با گفتارش سنجيده مى شود و با كردارش قيمت گذاشته مى شود . پس چيزى بگو كه وزن آن ، بيشتر باشد و كارى كن كه قيمت آن ، افزون تر باشد. امام صادق عليه السلام نيز مى فرمايد : نمى گوييم همه يك مقام و درجه دارند ؛ زيرا كه در كلام خداوند است كه : «رَفَعَ بَعْضَكُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجَاتٍ ؛ [٥] درجه برخى را از برخى ديگر ، برتر قرار داده است» و تفاوت درجات مردمان ، تنها و تنها به اعمال آنان است. [٦]

[١] هود ، آيه ٤٦ .[٢] آل عمران ، آيه ١٦٣ .[٣] انعام ، آيه ١٣٢ .[٤] غرر الحكم ، ح ١٨٤٨ .[٥] انعام ، آيه ١٦٥ .[٦] تفسير العيّاشى ، ج ١ ، ص ٣٨٨ .