پيشگيرى مى كند . على عليه السلام مى فرمايد : إِنَّ مَنْ صَرَّحَتْ لَهُ الْعِبَرُ عَمَّا بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ الْمَثُلَاتِ، حَجَرَهُ التَّقْوَى عَنْ تَقَحُّمِ الشُّبُهَات... أَلَا وَ إِنَّ الْخَطَايَا خَيْلٌ شُمُسٌ حُمِلَ عَلَيْهَا أَهْلُهَا وَ خُلِعَتْ لُجُمُهَا فَتَقَحَّمَتْ بِهِمْ فِى النَّارِ، أَلَا وَ إِنَّ التَّقْوَى مَطَايَا ذُلُلٌ حُمِلَ عَلَيْهَا أَهْلُهَا وَ أُعْطُوا أَزِمَّتَهَا فَأَوْرَدَتْهُمُ الْجَنَّةَ. [١] كسى كه با ديده عبرت ، به كيفرهايى بنگرد كه بر سر پيشينيان آمده است ، تقوا او را از فرو رفتن در شبهات ، باز مى دارد ... ، بدانيد كه گناهان [ هم در عرصه شناخت و هم در عرصه رفتار ] همچون اسبان چموش و سركشى هستند كه گنهكاران بر آنها سوارند و لگام هايشان رها گشته است . چنين اسبانى ، سواران خود را در آتش فرو مى اندازند . بدانيد كه [ رفتارهاى برخاسته از ] تقوا ، همچون مَركب هاى رامى هستند كه پرهيزگاران بر آنها سوارند و افسارهاى آنها را گرفته اند . چنين مَركب هايى ، سواران خود را به بهشت مى برند . از اين روايت ، استفاده مى شود كه تقوا ، آدمى را از فكر گناه و تمركز بر افكار باطل و ناسالم ـ كه باسعادت انسان ناسازگارند ـ ، باز مى دارد .

[١] نهج البلاغة ، خطبه ١٦ .