ترك دل بستگى به دنيا . يكى ديگر از جلوه ها و آثار خدا دوستى در تنظيم رفتار ، عدم دل بستگى به دنياست . رسول خدا مى فرمايد : حُبُّ الدُّنيا وَحُبُّ اللّه ِ لا يَجْتَمِعان فِى قَلبٍ أَبَدا . [١] دوستى دنيا و دوستى خدا ، هرگز در يك دل ، جمع نمى شوند . اين نشان مى دهد كه خدادوستى ، رفتار انسان را حول محور ارزش ها جهت دهى مى كند و از هر آنچه ضدّ ارزش و در تعارض با خدادوستى است ، باز مى دارد . على عليه السلام نيز در اين باره مى فرمايد : كَمَا أَنَّ الشَّمْسَ وَ اللَّيْلَ لَا يَجْتَمِعَانِ، كَذَلِكَ حُبُّ اللّه ِ وَ حُبُّ الدُّنْيَا لَا يَجْتَمِعَانِ . [٢] همچنان كه روز و شب ، يك جا جمع نمى شوند ، خدادوستى و دنيادوستى نيز با هم جمع نمى شوند . نيز ايشان مى فرمايد : مَنْ أَحَبَّ لِقَاءَ اللّه ِ سَلَا عَنِ الدُّنْيَا . [٣] اگر ديدار خداوند سبحان را دوست داريد ، محبّت دنيا را از دل هايتان بيرون كنيد . محبّت اهل بيت عليهم السلام . در بحث مبانى نظرى اصل محبّت ، اشاره شد كه يكى از آثار محبّت خدا ، محبّت اهل بيت عليهم السلام است . ديديم كه هر قدر محبّت خدا بيشتر باشد ، در عمل ، بهتر مى توانيم به اهل بيت عليهم السلام عشق بورزيم . بنا بر اين ، محبّت و رفتار ما نسبت به اهل بيت عليهم السلام بر اساس محبّت ما نسبت به خدا ، ساخته و تنظيم مى شود . امام صادق عليه السلام مى فرمايد : وَ اللّه ِ مَا أَحَبَّ اللّه َ مَنْ أَحَبَّ الدُّنْيَا وَ وَالى غَيْرَنَا . [٤] به خدا سوگند ، كسى كه دنيا را دوست بدارد و محبّت غير ما را به دل گيرد ،

[١] تنبيه الخواطر ، ج ٢ ، ص ١٢٢ ؛ ميزان الحكمة ، ج ٢ ، ص ٩٦٠ .[٢] غرر الحكم ، ح ٧٢١٩ ؛ ميزان الحكمة ، ج ٢ ، ص ٩٦٠ .[٣] غرر الحكم ، ح ٨٤٢٥ ؛ عيون الحكم و المواعظ ، ص ٤٤١ .[٤] الكافى ، ج ٨ ، ص ١٢٩ ؛ تحف العقول ، ص ٣٥٧ ؛ بحار الأنوار ، ج ٧٨ ، ص ٢٢٦ .