خدا لعنت كند راهزنان نيكى را ؛ ... يعنى كسى را كه به وى خوبى مى شود ، اما او ناسپاسى مى كند و در نتيجه ، نيكوكار را از نيكى كردن به ديگران باز مى دارد ! از مجموع آنچه بيان شد ، به اين نتيجه مى رسيم كه تشكر ، پاداشى است كه به دنبال يك خدمت ارائه مى شود و احتمال وقوع آن خدمت را افزايش مى دهد.

تشكر از ديگران و نقش آن در تنظيم رفتار

يكى از كاربردهاى تشكر از ديگران ، تنظيم رفتار بين فردى و بهبود روابط اجتماعى است . با نهادينه شدن فرهنگ سپاس گزارى و تشكر در سطح جامعه ، بخش زيادى از مشكلات اجتماعى حلّ مى شود و روابط افراد با پدر ، مادر ، معلم ، استاد ، مسئولان ، نهادها و همه كسانى كه به نحوى براى آنها خدمت مى كنند ، بهبود خواهد يافت. كاملاً مشخص است كه فرهنگ سپاس گزارى ، عامل مهمّى در رشد ارزش هاى اخلاقى ، بهبود روابط اجتماعى ، همدلى ، مسئوليت پذيرى اجتماعى و تقويت رفتارهاى جامعه پسند است. افرادى كه روحيه سپاس گزارى ندارند ، همواره نسبت به خدمات و كارهاى ديگران بى تفاوت اند و چه بسا سعى مى كنند خدمت آنها را ناديده بگيرند. اختلاف و تضاد ، اغلب ، نتيجه فقدان روحيه سپاس گزارى و قدرشناسى در افراد است و وقتى از ما خواسته مى شود كه از دوستان ، افراد خانواده و همكارانمان تشكر كنيم تا با انگيزه بيشتر ، وظايف و مسئوليت هايشان را انجام دهند ، نمى توانيم اين شهامت را از خود نشان دهيم. طى سى سال گذشته ، دانشمندان علوم رفتارى ، فرآيند ارتباط انسانى را به دقت مطالعه و كشف كرده اند كه روحيه سپاس گزارى ، موجب رفتارهاى متعادل و نظم يافته ترى مى شود. تشكر ، چيزى بيش از يك معارفه ساده در برخورد اجتماعى است. اين مهارت به فراخور بافتى كه تعامل در آن صورت مى گيرد ، مى تواند اثرات و كاركردهاى متنوّعى داشته باشد: