شكر نعمت ، نعمت را دو چندان مى كند و افزايش مى دهد. در جايى ديگر مى فرمايد : مَنْ أُعْطِىَ الشُّكْرَ لَمْ يُحْرَمِ الزِّيَادَةَ . [١] كسى كه به او سپاس (روحيه سپاس گزارى) عطا شد ، از افزايش [ نعمت ]محروم نمى ماند . چنان كه گذشت ، خداوند در برابر نعمت هايى كه به ما مى دهد ، نيازى به شكر ما ندارد و اگر هم دستور به شكرگزارى داده ، به سبب آن است كه شكرگزارى ، موجب نعمت ديگرى براى ما مى شود و آن را افزايش مى دهد.

٢ . پايدارى نعمت

نعمت ها هميشه پايدار نيستند. چه بسا نعمت هايى كه پس از اندك زمانى از دست ما مى روند و ما يك عمر از غم فقدان آنها رنج مى بريم. همه دوست دارند و مى كوشند كه از سلامت ، رفاه و آسايش بيشترى بهره مند شوند و نعمت هايى كه در اختيار دارند ، استمرار داشته باشد. يكى از عواملى كه موجب پايدارى و استمرار نعمت مى شود ، شكر است. امام على عليه السلام مى فرمايد : النِّعَمُ تَدُومُ بِالشُّكْرِ . [٢] شكر ، نعمت را پايدار مى كند. در جاى ديگر ، اين گونه تعبير شده است كه : النِّعَمُ تَدُومُ بِالشُّكْرِ . [٣] نعمت ها با شكر ، استمرار مى يابند .

[١] . نهج البلاغة ، حكمت ١٣٥ ؛ الخصال ، ص ٢٠٢ ؛ معانى الأخبار ، ص ٣٢٤ ؛ تحف العقول ، ص ٤١ ؛ وسائل الشيعة ، ج ٧ ، ص ٢٨ .[٢] غرر الحكم ، ح ٣٨٥ .[٣] عيون الحكم و المواعظ ، ص ٣٧٠ ؛ مستدرك الوسائل ، ج ١٢ ، ص ٣٧٠ . و نيز : «كفرُ النعمة مزيلها و شكرها مستديمها» (عيون الحكم و المواعظ ، ص ٣٩٧ ؛ مستدرك الوسائل ، ج ١١ ، ص ٣٥٣).