در جاى ديگرى مى فرمايد : «وَلَقَدْ ءَاتَيْنَا لُقْمَانَ الْحِكْمَةَ أَنِ اشْكُرْ لِلَّهِ وَ مَن يَشْكُرْ فَإِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهِ وَ مَن كَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِىٌّ حَمِيدٌ . [١] هر آينه به لقمان حكمت داديم و گفتيم كه : خداى را سپاس گوى ؛ زيرا هر كه سپاس گويد ، به سود خود ، سپاس گفته و هر كه ناسپاسى كند ، خدا بى نياز و ستوده است » . از اين آيات ، به روشنى استفاده مى شود كه هم اثرات مثبت ناشى از شكر و هم اثرات منفى ناشى از ترك آن ، به خود فرد بر مى گردد. بنا بر اين ، همه ما بايد شكر نعمت هاى الهى را به جاى آوريم.

شكرگزارى در زندگى معصومان

انبياى الهى ، امامان معصوم و اولياى دين در همه عمر خود ، نهايت شكرگزارى در پيشگاه خداوند را در عالى ترين مراتبش از خود نشان داده اند. آنها اسوه شكر و الگوى كامل عابدترين افراد بودند و در همه لحظات زندگى خود ، شكر خدا را به جاى مى آوردند. ـ چنان كه در روايتى از امام صادق عليه السلام نقل شده كه : حضرت نوح عليه السلام هر روز ، اين دعا را مى خواند: اللَّهُمَّ إِنِّى أُشْهِدُكَ أَنَّ مَا أَصْبَحَ أَوْ أَمْسَى بِى مِنْ نِعْمَةٍ فِى دِينٍ أَوْ دُنْيَا، فَمِنْكَ وَحْدَكَ لَا شَرِيكَ لَكَ، لَكَ الْحَمْدُ وَ لَكَ الشُّكْرُ بِهَا عَلَىَّ حَتَّى تَرْضَى وَ بَعْدَ الرِّضَى . [٢] خداوندا! من تو را گواه مى گيرم كه هر نعمتى كه صبح و شام ، چه دينى و چه دنيايى ، به من مى رسد ، همه از سوى توست. تو يكتا و بى همتايى. سپاس ، مخصوص توست. آن قدر تو را در برابر نعمت هايت شكر مى گويم كه از من خشنود شوى و حتى بعد از خشنودى هم ، دست از شكرگزارى تو بر نخواهم داشت.

[١] نمل ، آيه ٤٠.[٢] لقمان ، آيه ١٢ .[٣] مجمع البيان ، ج ٦ ، ص ٢١٨ ؛ بحار الأنوار ، ج ١١ ، ص ٢٩٠ ؛ جامع أحاديث الشيعة ، ج ١٥ ، ص ٤٤٤ .[٤] الأمالى ، طوسى ، ص ٤٠٤ ؛ وسائل الشيعة ، ج ٦ ، ص ١٩٢ ؛ بحار الأنوار ، ج ٧١ ، ص ٤٨ .[٥] فتح الأبواب ، ص ١٧٠ ؛ بحار الأنوار ، ج ٤٦ ، ص ٥٧ ؛ مستدرك الوسائل ، ج ١ ، ص ١٢٦ .[٦] الكافى ، ج٢ ، ص ٩٨ ؛ وسائل الشيعة ، ج ٧ ، ص ١٩ ؛ بحار الأنوار ، ج ٤٨ ، ص ١١٦ .